Aangenaam: slechte (of luie!) huisvrouw no. 81
Aangenaam: chaoot nr. 1, die een hekel heeft aan opruimen en schoonmaken. Samenwonend met ‘neuroot’ nr. 1, die alles wat rondslingert te veel vindt. En ja, dat botst wel eens.
Ik ben verwend als klein meisje. Niet alleen qua eten (ik sta bekend als ‘Het meisje dat niets lust’), maar ook qua bijdragen in het huishouden. Waar vriendjes en vriendinnetjes een takenlijst hadden, was mijn lijstje angstvallig leeg.
Tot mijn 13e zat mijn moeder thuis, als een soort bewuste Koos Werkloos. Ze zat nog net niet met een kopje thee te wachten (want dat lust dit meisje niet). Ze was wel druk in het huishouden, of met de buurvrouw aan het babbelen. Maar ze had tijd genoeg om te stoffen/zuigen/soppen/koken etc.
Voor de vorm kregen we nog welgeteld één taak, die wisselde per schooljaar. Het ene jaar dekte ik de tafel en ruimde mijn broer de tafel af. En het jaar daarna draaiden we de taken af. En hoewel we niet de luxe hadden van een vaatwasser, zouden we mijn moeder natuurlijk niet helpen met afwassen. Wat mijn vader niet hoefde…
Eens in de zoveel tijd kwam mijn moeder naar boven en zei: “Ruim je kamer op” (waarna ik meteen dat Kinderen voor Kinderen-nummer in mijn hoofd had). Ik pakte alle rondslingerende spullen bij elkaar, gooide het onderin de klerenkast en gooide er een laken overheen. Vervolgens gaf ik mijn moeder de ruimte mijn bed op te maken. (schreef zij beschamend op).
Toen ik op mijn 21e ging samenwonen met mijn ‘neurootje’, was ik zo onzelfstandig als maar kan. Wat huishouden betreft dan. Moet dat 1x per week? Waarom? Het is toch niet vies? Menig keer verweet hij mij dat ik teveel liet slingeren. En menig keer verweet ik hem dat hij geobsedeerd was. Tot zijn broer op een dag zei: “Hebben jullie nu relatieproblemen door het huishouden?”. Toen vriendlief ‘ja’ antwoordde, besefte hij zich hoe stom dat klonk.
Inmiddels zijn we negen jaar verder. We hebben onze draai gevonden. Ik ben netter geworden. Hij kan heel af en toe de rommel door de vingers zien en als we druk zijn kan hij (heel sporadisch denken): “Laat het huis maar even zitten.” Maar net zoals dat hij nooit zo chaotisch zal worden als ik, zal ik nooit de perfecte huisvrouw zijn.
Stiekem wil ik al jaren een huishoudster inhuren. Zo eentje die ook je strijkwerk doet. Maar dat kost te veel sinds we een koopwoning hebben (en in de postzegel-flat was het wel heel erg decadent). Van dat geld kan ik toch echt weer een paar (of misschien wel twee, wat kost een schoonmaakster tegenwoordig) schoenen kopen.
En dus is het kiezen of delen: wil je shoppen, dan ook schoonmaken. Wil je niet schoonmaken, dan ook niet shoppen. En dus maakt deze shopaholic schoon. Met tegenzin.
Category: Blogs
Ik ben gelukkig alleen, maar ik raad het ook iedereen af, om met mij te gaan samenwonen, of trouwen. Ik was vroeger zeer opgeruimd, maar nu al lang niet meer. Leve de rommel. Overal liggen boeken, want ik lees graag en meerdere boeken tegelijk. Een afwas staat er rustig een week. En mijn strijk, doe ik wel eens als ik zin heb.
Na 10 jaar ruzie over de afwas kwam onze redding: de afwasmachine. Iedere dag opnieuw ben ik blij met dat ding. Een echte redder van relaties.
Wij, @polderdom en ik, zijn al bijna 35 jaar aan het vechten om het huishouden.
En met een hulp wordt tenminste een deel van het huishouden iedere week gedaan.
Ik doe zo veel mogelijk de was terwijl Christa de rest doet. Opruimen zouden we samen moeten doen maar daar komt maar niets van. Afgelopen week werd het zelfs de hulp te erg en heeft de twee grootste rotzooi punten dusdanig gereorganiseerd dat we daar weer meer kwijt kunnen want, helaas, weet zij niet wat wel of niet weggegooid (oeps moeilijk woord) kan worden.
Nu nog uitvinden hoe dat opruimen werkt
Con