Alleen op de wereld

 

Waar ging het mis? Wie was verantwoordelijk voor dit leed? Een kleine glimp in het leven van Jaap en Eva. Zij, die dachten dat ze nimmer verlaten zouden worden. Een schokkend verhaal, waarbij u na het lezen waarschijnlijk onder het bed zult kruipen…

Het leek een leuk koppel. Nee, het was een schitterend koppel. Ze waren allebei een stralende verschijning. Twee maatjes die van plan waren de rest van hun leven samen te blijven. Althans, zo leek het…

“Ik snap er werkelijk niets van. Waar is hij? Waarom is hij bij mij weggegaan?”. Ferdinand rolde nog wat dichter tegen Eva aan in de hoop haar een beetje te troosten. Al was het een dwaas gezicht. Hij, heel lang en zwart, en Eva klein van stuk en wat bleek en vaaltjes rond haar neusje. Toch voelde het als een kleine pleister op de wonde. Ferdinand die ook gedumpt was, gaf haar het beetje warmte waar ze zo naar terug verlangde. Eva die altijd ‘lepeltje lepeltje’ sliep met Jaap. In elkaar gerold, tot ze weer aan het werk moesten. Nu lag Eva samen met Ferdinand en nog 25 slachtoffers in een kist. Te wachten op een teken van leven van hun partner. Alleen dan mochten ze de kist weer verlaten. Sommigen werden alweer snel verenigd met hun maatje, anderen leefden al jaren in de kist. Waarbij hoop een spaarzame emotie werd. Alleen als de kist openging, en een zonnestraaltje licht naar binnen scheen was er een sprankje hoop. Een lichtschijnsel in de duisternis die iemand mogelijk zou kunnen herenigen met hun partner. “Yes!” werd er dan luid geroepen waarna er een mazzelpik uit de kist werd gelicht en werd herenigd met zijn partner.

Maar dat lot was slechts weinig slachtoffers gegund. Er zaten ook koppels in de kist. Gescheiden, maar door de laconieke houding van het kwade Zeemannen rijk, nimmer bij elkaar gebracht. Zij wisten dat zij nimmer meer de kist zouden mogen verlaten. Vergeten, gedumpt en noodgedwongen te leven met andere rassen.

Want dat was het enige mooie van de kist. Verschillende rassen, die elkaar troosten, tegen elkaar in slaap vielen, en elkaar respecteerden. Zij, die in het dagelijks leven in het kwade Zeemannen rijk niet naar elkaar om zouden kijken. Zij zouden vloeken en bijna nooit  als een paar door het leven gaan. Bijna nooit…Heel soms gebeurde het wel eens dat er twee soorten samen op pad gingen. Maar dat liep meestal slecht af.

Een uitje met een ander ras eindigde meestal in de kist…

Eva vroeg zich af waarom ze nu in de kist zat. Gescheiden door de schuld van het kwade Zeemannen rijk, of hield Jaap niet meer van haar? Kwam het omdat ze een klein gaat je in haar teen had? Of omdat ze er zo grauw uitzag? Het feit dat haar maatje misschien wel niet meer van haar hield, gaf haar meer pijn, dan het leven in de kist. Wist zij maar of hij nog van haar hield…

Maar ergens heel ver weg van de kist lag Jaap ineengedoken op de grond. Verstopt in een hoekje onder het bed van een bewoonster van het kwade Zeemannen rijk.

Tezamen met nog veel meer slachtoffers. Her en der verspreid onder het bed. In de hoop op een dag gevonden te worden. Een dag waarop het kwade Zeemannen rijk nu eindelijk eens schoon schip zou maken, maar die voorlopig nog niet zou aanbreken.

Eva en Jaap…

De Romeo en Julia van het kwade Zeemannen rijk…

(Foto: Kunstwerk van Stef Kreymborg – Klaagmuur)

Category: Leuk