Explosie

Terwijl ik op mijn gemak (dus) op de wc zit, staat in de magnetron mijn avondmaaltijd op te warmen. Tegelijkertijd leest Sascha de Boer het 6-uur Journaal voor op de tv in de huiskamer.

Opeens klinkt er knal van Enschedese vuurwerprampachtige proporties. Zo snel als hygiënischerwijs mogelijk is, sta ik op en ren de huiskamer in. In een flits betrap ik
mezelf erop dat ik hoop dat de beeldbuis van mijn tv is gesprongen. Ik verlang namelijk al een tijd naar zo’n prachtige supersonische LCD-televisie: mooi plat, een schitterend beeld, en zo modern dat ik er weer helemaal bij zal horen.

Maar nee: Sascha zit nog ijverig van haar autocue te lezen terwijl er gruwelijke en haarscherpe beelden te zien zijn van de zoveelste aanslag in bevrijd Irak. 

Nauwelijks heb ik deze tegenslag verwerkt, of de volgende dient zich aan. Het eens zo proper glanzende ruitje van mijn nog steeds nijver snorrende magnetron blijkt ‘in één klap’ te zijn veranderd in een matte, grijze borstplaat met wel duizend barstjes.

Mijn boerenkool met worst is smaakvol besprenkeld met heel kleine maar ook heel gemene splintertjes – genoeg voor een multipele maagperforatie met ongetwijfeld fatale gevolgen.

Nóg erger is dat de magnetronwinkelier de volgende dag meldt dat een nieuw ruitje honderden Euro’s kost. ‘Hij is tien jaar oud mevrouw, u kunt beter gelijk een nieuwe kopen’.

Ik heb geluk, zegt hij, want toevallig heeft hij er net een in de aanbieding: een glanzende Bosch combi-magnetron. Voor € 1100… Maar dan wordt hij wel ‘gratis’ ingebouwd. Een hele opluchting. Hoewel, als ik weer een dag later zie hoe de monteur een stekker in het stopcon-tact steekt en twee schroefjes vastdraait, gevolgd door een monter ‘Ziezo mevrouw, u kunt er weer tien jaar tegen’, denk ik toch stiekem dat zelfs ik dit misschien wel zelf had gekund…

Maar komop, niet zeuren. Mijn nieuwe Bosch glimt me tegemoet, heeft esthetisch verant-woord verzonken bedieningsknoppen, en ik krijg er ook nog een echt Bosch-kookboek bij.

Bovendien heeft hij een maximumvermogen van maar liefst 900 watt! Niet zo swingend als een LCD-televisie, maar toch ook iets waar ik al naar verlang sinds de kant-en-klaar-maal-tijden van Albert Heyn vermelden dat de bereidingstijd op 900 watt maar liefst een minuut korter is dan op 600 watt – het maximumvermogen van mijn oude magnetron, die inmiddels dankzij de verwijderingsbijdrage door de installateur naar het magnetronkerkhof is gebracht.

Ik neem direct de proef op de som. Met een AH-maaltijd ‘spaghetti met tomatensaus en gehaktballetjes’, een van mijn favoriete kant-en-klaargerechten. Slechts drie minuten en 40 seconden bereidingstijd – ongekend!
Nauwelijks genoeg tijd om ondertussen naar de wc te gaan. Maar dat wil ik ook niet, want dankzij een oogverblindende, ingebouwde halogeenlamp kan ik het opwarmingsproces door de ruit heen precies volgen. Al na twee minuten staat de saus hitsig te borrelen, en springen de gehaktballetjes van enthousiasme bijna door het plastic heen.
Toch wacht ik braaf tot de voorgeschreven drie minuut 40 voorbij zijn.

Té braaf…: Als ik vol blijde verwachting mijn maaltijd overhevel uit de magnetron naar het op mijn aanrecht wachtende bord, blijkt de bodem van de plastic AH-doos te zijn open-gescheurd.
Met een slurpend geluid wringt de spaghettimassa zich razendsnel naar buiten…

Vuurrode plassen op mijn witte keukenmat, alsof er zojuist een bloederige steekpartij heeft plaatsgevonden. Spaghettislierten die triest druipend aan de keukenkastknoppen hangen, als de dunne, lijkbleke takken van een stervende treurwilg. En gehaktballetjes die triomfantelijk juichend over mijn parket stuiteren en pas pesterig tot stilstand komen onder de driezitsbank.

Met een rammelende maag en een diep zelfmedelijden, geef ik mijn keuken een grote schoonmaakbeurt.

Met mijn laatste krachten zet ik de tv weer aan. Die doet het nog steeds.
Ook dat nog…                                                                                                                                                 

Loes Gouweloos

Category: Blogs