Heerlijke chaos

Heel soms krijg ik de wasmand leeg. Met op de bodem slechts wat rommel waaronder haarspeldjes en muntgeld. Een moment waar ik bewust van geniet, want het is altijd van korte duur. Mijn leven en huishouding is één grote rommel en chaos. Want  er loopt een hoop overlast in mijn huis rond.

Bijvoorbeeld als manlief van tennissen thuiskomt en pas in zijn slaapkamer zijn schoenen uitrekt. Wat kun je een hoop greffel in de profielen van tennisschoenen meenemen. Meestal haal ik mijn schouders op, en veeg ik de korreltjes van mijn blote voeten voordat ik in bed stap. Maar als ik die dag toevallig de slaapkamer gereinigd heb, geef ik hem er mentaal van langs. Heeft geen enkele zin. Maar op een romantische afloop van de avond hoeft hij dan niet meer te rekenen. Laat dat duidelijk zijn. De vlegel…

En zo zou ik de hele dag door kunnen gaan met irriteren. Lege verpakkingen in de voorraadkast. Stop ik mijn hand in het kartonnetje van een heerlijk stuk Coté dor chocolade komen mijn vingers er aan de andere kant weer uit. Denk je wat lekkers te kunnen eten. Als je al twee uur de verleiding probeert te weerstaan van een brok smeltende chocolade op je tong, komt de klap des te harder aan als het slechts een stuk karton blijkt te zijn. Spat je geluk als een zeepbel uit elkaar.

Of onze katten die altijd eten naast hun bord morsen. De enige katten in de wereld die eten van een dienblad met een rechtopstaande rand. En dan je nek breken over rondslingerende tassen, stoelen die als kapstop fungeren, en lampen die overdag op de slaapkamers van de kinderen branden. Mokken, kommetjes, halve flessen cola zonder bubbels zijn allemaal te vinden onder het bed, op het bureau of op de vensterbank in de slaapkamers van de kinderen.

Allemaal heel naar en vervelend…

En toch wil ik niet klagen. Ik prijs mijzelf enorm gelukkig met zoveel zielen in huis, al geeft het behoorlijk wat overlast. Ik moet er niet aan denken dat ik op een dag mij alleen nog maar hoef druk te maken om het beetje stof in de glazen vitrine achter mijn schommelstoel. Wat zal ik de sporttassen met beschimmelde handdoeken missen. En al kan ik het mij nu niet voorstellen, misschien zal ik zelfs beginnen te huilen als ik op de rand van mijn bed tot de ontdekking kom dat er geen greffel onder mijn voeten zit. Want al deze overlast brengt ook een hoop gezelligheid en liefde met zich mee.

Maar ik ben ook maar een mens en soms ben ik de rommel zat. Er is namelijk zoveel meer in de wereld te beleven dan andermans rommel opruimen (meestal komt dat besef naar boven als ik in mijn maandelijkse cyclus zit). Manlief wacht ik dan bij de deuropening op, en mag niet eerder naar binnen komen voordat hij zijn schoenen uitgetrokken heeft. De katten krijgen een klein portie eten zodat ze ook het gemorste eten van het dienblad opsmikkelen. En de kinderen zet ik ook aan de arbeid. Of ze hun kamer ‘even’ willen opruimen, en in het vervolg ‘voor altijd’ netjes willen houden.

Dus de meiden gaan pruttelend naar een vertrek waarvan het lijkt alsof er iemand een geslaagde zelfmoordaanslag in gepleegd heeft. En daar moeten ze  weer een tienerslaapkamer van proberen te maken. Met succes. Vinden ze weer allerlei zaken terug. Schoolpas met 15 euro borg, enkele sokken in verschillende kleurstellingen, en heel veel kleren! En die gaan dan in de lege wasmand.

Maar daar maak ik mij liever druk om dan het beetje stof in de vitrinekast achter mijn schommelstoel…

Category: Leden