Het hele artikel in AD

Op maandag 9 augustus 2010 stonden we met de Club van Slechte Huisvrouwen met een groot artikel in de krant. Deze keer het AD die maar liefst 2 pagina’s en de headline op de voorpagina hiermee vulde. Hoe dit ging? Lees het hier>>

Hier het hele artikel:

Zelfverklaarde ‘slonzen’ verenigen zich
JA, ik ben een heel slechte huisvrouw!

Wasgoed op een grote stapel, rondslingerend speelgoed in huis en ongestreken kleren. Veel vrouwen vinden dat ze tekortschieten in het huishouden. Mira Ahles komt ervoor uit en richtte de Club van Slechte Huisvrouwen op. ‘Ik kan mij gewoon niet zo druk maken om rommel.’

Dingdong! O nee, onverwacht bezoek. Snel de stapel oude kranten in de kast, de berg ‘nog te strijken’ achter de bank en het rondslingerend speelgoed met een welgemikte trap in een hoekje schuiven. Dan een stralende glimlach: ‘Hee, wat leuk dat jullie even langskomen!’

Voor Mira Ahles (31), ondernemer en moeder van drie dochters, een heel herkenbaar scenario: “Als ouders hun kind bij mij thuis komen ophalen, zorg ik het liefst dat het met jas en al klaar staat bij de voordeur. Dan zien ze de rommel binnen tenminste niet.”

Dat deze situatie niet alleen voor Ahles, maar voor veel meer vrouwen herkenbaar is, bleek twee weken geleden. Op een vrijdagavnd verzuchtte Ahles op Twitter: ‘Waarom ontploffen die bommen nu altijd bij mij thuis?’, doelend op de ravage van speelgoed, lunchspullen en bergen wasgoed in de woonkamer. Binnen enkele seconden stroomden de reacties binnen, compleet met foto’s, voorzien van commentaar als ; Zo erg als bij ons kan het nooit zijn!’.

“Het was een feest van herkenning. De hele avond was ik bezig ervaringen met andere vrouwen uit te wisselen. Voor de grap opperde ik: zullen we een club van slechte huisvrouwen oprichten? Opnieuw stroomden de reacties binnen.”

Het bleef niet bij die ene vrijdagavond; ook in het daaropvolgende weekend werd Ahles overspoeld door enthousiaste verhalen van voornamelijk vrouwen die zich in haar verhaal herkenden. Er werd een site in elkaar gezet en de Club van Slechte Huisvrouwen was een feit. Binnen een week had de club 350 leden, een aantal dat nog elke dag groeit: “We hebben 1000 leden, 50 bloggers en 200 aanvragen van mensen die graag een blog willen bijhouden op onze site. Het breidt zich als een olievlek uit.”

Wat als een grap begon, is inmiddels dus een aanzienlijke club mensen (voornamelijk vrouwen, al zijn er ook een paar mannelijke leden) die er, zo legt Ahles uit, “voor uit durven te komen dat ze geen perfecte huisvrouw zijn. Omdat ze het te druk hebben, andere prioriteiten stellen, het niet leuk vinden om te poetsen of gewoon geen talent hebben voor het huishouden. ‘Huishoudelijk gehandicapt’ noemde een vrouw het. Mooie term, vind ik.”

Iedereen die zichzelf niet de perfecte huisvrouw vindt, kan lid worden: “er zijn geen regels voor. Wat de één slecht vindt, vindt de ander prima. Zelf heb ik bijvoorbeeld vooral moeite om mijn wasgoed te managen. Ik heb keurig allerlei verschillende wasmanden, maar uiteindelijk belandt  de stapel schone was vanuit de droger op een grote fauteuil, waar hij blijft liggen. Meestal plukt iedereen uit de stapel wat hij nodig heeft.”

Strijken doet Ahles al helemaal niet: “Ik koop alleen dingen die niet gestreken hoeven te worden. Als het echt niet anders kan, kijk ik mijn man lief aan. Hij strijkt ook iedere ochtend zijn eigen overhemd.”

Zelf schaamt Ahles zich niet voor haar matige huishoudelijke kwaliteiten: “Ik kan me gewoon niet zo druk maken over de rommel. Het huishouden heeft niet zo veel prioriteit bij mij dat ik andere bezigheden laat liggen om eerst de was op te ruimen. Ik denk nooit: Ik kan niet naar bed voor het huis aan kant is.”

Voor veel andere vrouwen is die schaamte er echter wel degelijk, en dat verklaart meteen het enorme succes van de club: “Blijkbaar is het toch nog een taboe als je slecht bent in het huishouden. Dat heeft volgens mij niet zozeer te maken met het feit dat mannen te weinig zouden doen in het huis, maar meer met eeuwenoude tradities, met hoe het hoort te zijn. Het zegt nog steeds iets over jou als vrouw als je huis niet netjes is.”

“Er zijn grofweg twee soorten leden in onze club: de vrouwen die genoeg hebben aan die herkenning, aan het uitwisselen van verhalen en daar plezier aan beleven, en de vrouwen die daarnaast wel graag tips willen om het huishouden beheersbaar te maken.” Al te serieus neemt de club zichzelf overigens niet, benadrukt Ahles: “We beschikken over een gezonde dosis zelfspot, en veel artikelen worden met een grote knipoog gschreven. Plezier hebben is het belangrijkste doel.”

Toch is met de oprichting van de club wel degelijk een discussie op gang gekomen. Naast alle positieve reacties is er ook kritiek. ‘Hoe kun je in zo’n troep leven?’, en ‘Jullie zijn gewoon lui’ zijn enkele negatieve  reacties die Ahles kreeg. De site huisvlijt.nl is ook kritisch: “Wat is er stoer aan jezelf op de borst te kloppen dat je huis een zooitje is? Ongetwijfeld een teken van deze tijd, waarin arbeidsparticipatie voorop staat, en huishouden en zorg voor kinderen slechts lastige hinderpalen zijn.” De site roept zelfs op tot een tegeninitiatief: de club van Trotse Huisvrouwen.

Prima, zo’n discussie, vindt Ahles: “Al vind ik sommige reacties wel wat kort door de bocht. Ik ben zelfstandig ondernemer, werk meer dan fulltime, heb drie kinderen, een echtgenoot en een sociaal leven. Het is echt niet zo dat ik niks te doen heb. Ik heb er geen enkele moeite mee als iemand anders wel graag een opgeruimd huis heeft. Als ik het maar niet hoef te doen. Waarom kunnen we over en weer niet wat meer respect voor elkaar hebben?’

Kader: Zo word je een ‘goed-genoeg-huisvrouw (tips van Mira Ahles):

1. Als je het je kunt veroorloven: neem een werkster.
2. Is het thuis vaak een troep? Spreek buiten de deur af.
3. Onverwacht bezoek? Trek je jas aan en vang ze buiten op.
4. Vraag jezelf af: hoe erg is het als er was op de bank ligt, of het speelgoed op de grond?
5. Leg de lat wat minder hoog. Zolang je zorgt dat het huis in ieder geval hygiënisch is (denk aan toilet, keuken en badkamer) is wat extra rommel of stof geen ramp.

Kader: Huishoudparadijs
Benieuwd hoe in 1910 de was werd gedaan? Of hoe we in 2030 zullen gaan stofzuigen? Het is te zien op de interactieve en nostalgische tentoonstelling ‘Het Huishoudparadijs’ in Science Centre NEMO in Amsterdam. Meer informatie: www.e-nemo.nl. De Club van Slechte Huisvrouwen is door NEMO gevraagd de expositie op 5 september 2010symbolisch af te sluiten.

Tags: AD, krant, media

Category: In de Media