liefdesverdriet

Stel je voor: je woont jaren in de grote stad en alles wat je wilt, is te krijgen. Naast de telefoon heb je een hip designerkoffertje staan, dat uitpuilt van de folders van bezorgservices, cateraars, traiteurs, pizzabezorgers en al wat mogelijk is. Iedere dag bestelde je een “maatschappelijk verantwoorde” maaltijd en dat werd dan keurig bezorgd, zodat ik mij over ‘belangrijkere” zaken kon ontfermen. En iedere zaterdag kwam “Albert” voorrijden, ik pinde aan de wagen, de boodschappen werden binnen gebracht en klaar.

Zo’n vijf jaar geleden verhuisde ik naar de Betuwe. Prachtig gebied, maar als je er in komt rijden zie je viaducten met daarop het jaartal 1974. Dan weet je dat je vers en onontgonnen gebied betreedt, immers de snelweg werd hier pas in 1974 aangelegd.

Maar goed, zoals gezegd ben ik verhuisd van de stad naar het platteland. Als je het huis van je dromen treft, vraag je je niet direct af of er ook eten en boodschappen aan huis wordt bezorgd. Daar ga je gewoonweg van uit!

In den beginne ben je druk met verhuizen, papierhandel e.d.. Dan heb je het nog niet zo door! Tot dat de rust in huis is wedergekeerd en je eens lekker makkelijk iets te eten wilt bestellen. Forget it! Niks, maar dan ook helemaal niks is hier te krijgen. Niemand die het gat in de Betuwse markt tot nu toe heeft ontdekt: maaltijdbezorging aan huis…..

En wat denk je van “Albert”? Mijn beste vriend uit de grote stad. Die geeft ook niet thuis. Al jaren tik ik mijn postcode in op zijn website en al jaren krijg ik te zien: “helaas bezorgen wij nog niet in uw postcodegebied”. NOG niet? Vijf jaar lang durft hij “NOG niet” te zeggen. Eeuwig optimistisch als ik ben, tik ik vervolgens de postcode van ons kantoor in en je voelt het al aankomen: “helaas bezorgen wij NOG niet in uw postcodegebied.”

Herinneren jullie de scene uit Bridget Jones Diary nog. De scene waarin ze eenzaam en alleen haar voicemail beluisterd en de stem tegen haar zegt: “you have no messages, no messages AT ALL”…. Nou, zo voel ik mij zo’n beetje als ik weer eens bij mijn voormalige vriend “Albert” op de website kijk. En let wel: hemelsbreed zijn “Albert” en ik zo’n 4 km van elkaar verwijderd. Ongelooflijk!

Na al die mooi jaren laat hij mij gewoon in de steek. Ik rijd vaak langs zijn gebouw, bezoek hem regelmatig en denk dan met weemoed terug aan die mooie jaren. En telkens als ik contact zoek, geeft hij niet thuis. Verhuizen betekende voor hem: “uit het oog, uit het hart”. En ik? Ik blijf het wanhopig proberen, want eens zal hij bij mij terugkomen….

Nou, dames, als dat geen liefdesverdriet is!

Tags: liefdesverdriet

Category: Blogs