Over hoe je jezelf kan verbazen
Heerlijk, op vakantie.
Een weekje weg, niet poetsen, strijken, opruimen, koken etc.
Een week in een hotel waar een lieve mevrouw al het, door mijn jongens in schoenen en broekzakken verzamelde zand, weg komt zuigen, nat af komt nemen en alles netjes ordent. En als klapper op de vuurpijl gaan we iedere avond uit eten, dus ik hoef ook niet te koken en geen vaatwasser in en uit te ruimen. Een hemel voor een slechte huisvrouw als ik zou je zeggen…
Maar waarom heb ik dan toch steeds de neiging om de was netjes bij elkaar te verzamelen, mis ik het koken en voelt het ongemakkelijk als ik terug op mijn kamer kom en mijn bed is opgemaakt, de pyjama’s van de kinderen netjes opgevouwen op hun (eveneens opgemaakte) bedjes liggen en al mijn rotzooi netjes weer een plekje heeft. Is dat omdat ik een gewoontedier ben, of zou ik (onderdelen van) het huishouden stiekem toch niet zo erg vinden?
Hmmm…een beetje van het een en een beetje van het ander misschien.
Maar sssssst niet aan mijn man vertellen! Die hoopt nog steeds dat er ergens toch een goede huisvrouw in mij schuilt. Het arme schaap.
Category: Blogs
Jaaah, het is meer het recalcitrant zijn dan dat het werkelijk k-klussen zijn
Eigenlijk is het niet de klusjes op zich die ik erg vind… Het is het MOETEN.
Zin of geen zin, je moét koken, afwassen, kleren wassen en strijken, poetsen, etc.
Op momenten dat ik zélf denk: “ik ga eens aan de slag”, kan ik fluitend en zingend alle werk doen, met een tevreden gevoel en véél meer efficiëntie…
Het toppunt van genieten: dingen missen waarvan je weet dat je ze binnen een week weer op je bordje krijgt!
Heel herkenbaar! Ik kijk ook altijd uit naar een weekje zonder die dagelijkse dingen. En daarna dan weer ‘lekker’ in het normale ritme en een beetje wegdromen tijdens het werk bij de vaatwasser en de wasmachine. Suf he…