Schijnheiligheid?

Een blog schrijven voor de club van de slechte huisvrouwen. Onderwerpen alom aanwezig in mijn leven dus erover verzinnen hoef ik beslist niet. Ik ben echt een hele slechte huisvrouw al zeg ik het zelf. Beslist geen ongevraagde beestje oftewel ongedierte in mijn huis ma ar veel doe ik er gewoon niet aan.

Toevallig van de week weer even wel want ik had een tweedehands babykamer gekocht en die zouden mijn man en een vriend en daarbij ook nog de verkopers even boven gaan zetten. Dat is voor mij dus blinde paniek, het idee een groep los lopende mensen in bijna heel mijn huis te hebben. Langs iedere kamer komen ze, door ieder vertrek lopen ze en er valt niets te verbloemen.
Want schijnheilig dat ben ik vooral. Mijn praatje en de praktijk kloppen gewoon totaal niet met elkaar. Ik zeg dat ik er lak aan heb en me echt niet ga lenen als sloof van mijn eigen huis. Maar zodra er zoiets als van de week zich aandient dan werk ik het zweet op mijn rug. Kamer voor kamer struin ik door. Ik ruim, orden, stof en zeem. Ik leeg prullenmandjes, haal overal prullaria weg en laat ik maar niet spreken over de papier massa die ik verzamel op de hoop “nog in mappen te doen”, deze verdaagd dan in de kast bovenop de mappen en de deurtjes sluit ik. Zichtwerk dus en het geeft me rust.

Dus de kreet dat ik er lak aan heb en ik mezelf niet leen als sloof voor mijn huishouden klopt geen fluit van. Ik leen mezelf niet als sloof maar dat ik er lak aan heb? Ik mijd gewoon visite en vooral in de winter als we binnen moeten zitten.
Dit dan in ons geval  om drie redenen. Reden één zijn onze hobby’s waar zeer veel tijd in zit, reden twee is op het moment mijn zwangerschap die niet zo lekker loopt maar reden drie en zeker niet de minste reden is mijn huishouden. Ik krijg er wat van om van die hele andere type mensen op visite te krijgen als dat ik zelf ben. Van die mensen die het dus wel voor elkaar krijgen om op zondag in een keurig zwart rokje op visite te gaan. Die geen kattenharen op hun kont hebben als ze thuis van hun stoel opstaan. Die niet
binnen een uur een haal in hun panty hebben van de enkel tot hun lies. Die niet een vlek op de schouder van hun bloesje hebben van hun dochter die nog even net een boertje liet. Je ziet dat ze uit een huis komen lopen waar het keurig is. Hun kast lijkt keurig, hun huis is keurig en dan? Dan komen ze hier binnen en ik voel me opgelaten en zij binnen tien minuten ook denk ik altijd.

Een dag als vandaag. Een regenachtige zondag waar ons gezinnetje behoorlijk van kan genieten. Een op het speelkleed spelende dochter op de grond, manlief achter zijn pc, ik achter mijn pc of op het speelkleed bij onze  dochter. Een onopgemaakt bed boven, een wasmand vol met schone was die gestreken zou moeten worden, kattenharen op alle stoelen omdat ze vannacht overal geslapen hebben en het zijn er echt maar twee. En in de kamer waar we zitten overal papier, pc’s en lege koffiebekers en bordjes. We zijn met onze hobby bezig en dat geeft wat rommel. En als je met een hobby bezig bent dan  kan je niet strijken, stofzuigen, stoffen of zemen toch?

Ik probeer te leren van mijn manier van prioriteiten stellen want die lijkt anders te zijn als dat ik bij andere gezinnen constateer. Mijn beeld van het gemiddelde gezin is zo anders als dat het hier gaat. Hun prioriteiten liggen anders of lijken in ieder geval anders te liggen. Ik kan niet genieten van huishoudelijke taken. Ik geniet van een dag in het weekend als we kunnen zitten zoals we nu zitten. Lekker rommelig en knus. Totdat de bel gaat…..Want dan? Dan raak ik in een soort blinde paniek.

Dus visite? Nee, de schijnheiligheid voert hiervoor bij mij teveel de boventoon. Laat mij maar in mijn rommeltje zitten en zoek alsjeblieft de gezelligheid niet hier.

Dirkje

Category: Blogs, Leuk