Aangenaam: slechte huisvrouw

| 15 oktober 2011 | Comments (2)

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik ben een waardeloze huisvrouw. ’t Is maar dat je het weet. Daarom kijk ik ook zo graag naar programma’s als ‘Hoe schoon is jouw huis’ en ‘De schoonmaakpolitie’. Het kan namelijk altijd erger. Het is ook niet dat ik het niet kan, het is meer dat ik nooit wil beginnen. Als ik eenmaal, na lang aarzelen en uitstellen, ben begonnen, ga ik als een gek door het huis. Dan blinken de kasten, schittert de badkamer en is het tapijt in de slaapkamer weer rood (en niet grijs van het stof).

Maar verder laat ik het versloffen. De was en de vaat, dat hou ik bij. Met dank aan de wasmachine en de vaatwasser. Voordat we die laatste hadden, stapelde de vaat zich rustig drie weken op. Waarna mijn lief en ik dan rustig een uur stonden af te wassen en ons heilig voornamen om het nu eens bij te houden. God zij geloofd voor de vaatwasser. Eindelijk lukt het ons. Nu moet ik alleen nog in mijn systeem krijgen dat ik regelmatig stof, sop en zuig. Ik lijd alleen aan eeuwig uitstelgedrag. De mail moet nog bijgewerkt, Twitter blijft roepen en is het niet huisvrouwen eigen om soaps te kijken? Voor ik het weet is het dan tijd om te gaan werken/te lunchen/boodschappen te doen/naar bed te gaan. En blijft het tapijt in de slaapkamer grijs van het stof…

Eigenlijk kan het me ook niet zo heel veel schelen. Ik heb geen steriel, strak opgeruimd huis. Als zoonlief van net één door de kamer kruipt, moet ik opletten dat hij geen spullen van de haard trekt. Ik moet uitkijken dat hij de Lego die op grijphoogte staat niet pakt. Er zit wel eens een kattenhaar op zijn kleding. Collega’s van mij hebben de vensterbanken leeggehaald toen hun kroost ging lopen. Dat is mij teveel moeite. Bovendien vind ik het raar. Een kind kan best leren dat hij ergens niet aan mag komen. Hij gaat niet dagelijks in bad. Waarschijnlijk ben ik nu voor een aantal mensen een slechte huisvrouw en een ontaarde moeder. Nog steeds kan me dat niets schelen.

Zoonlief zit namelijk wel goed in zijn vel. Hij kruipt vrolijk rond, weet dat hij nog steeds niet met het onderstel van zijn kinderstoel mag schuiven, leert dat er grenzen zijn. Verbazingwekkend genoeg houdt hij zich daar nog aan ook! Als ik niet bij hem in de kamer kan zijn, is daar de box. Ook dat vindt hij niet erg. Voor mij is het vooral makkelijk: kind in de box, speelgoed erbij en mama kan ongestoord haar gang gaan. Ideaal! Ik check nog of hij geen reclamefolders van de bank kan trekken, vis weer eens een kattenhaar van zijn gezicht en ga mij met de was bemoeien.

Ik ben niet zo van de drie R’s. Rust is hier wel te vinden, regelmaat ook nog wel enigszins, maar reinheid vast niet genoeg. De regelmaat gaat ook niet altijd goed. Zijn bedtijd hangt af van of wij eerst ‘De wereld draait door’ willen zien. Soms eet hij om 12 uur brood, dan weer om 1 uur en is het ineens fruit. Het maakt hem allemaal weinig uit. Egoïstisch als ik ben vind ik dat heerlijk. Ik kan mijn gang gaan en me met hem bemoeien en dan ook zoals het mij uitkomt! Natuurlijk wil hij wel eens aandacht als het mij niet uitkomt en dan heb ik pech. Maar eigenlijk volgt hij vooral ons ritme.

En die reinheid… Al dagen neem ik me voor om nu écht de badkamer eens te gaan boenen. Na twee weken aarzelen is eindelijk de keuken weer goed schoon. Het beetje afwas dat niet in de vaatwasser kan ga ik zaterdag wegwerken. Echt. Heus. Denk ik. Ach, ons huis is niet steriel, maar het is ook geen onhygiënische bende. Ik vind het eigenlijk wel best. Ik ben gewoon niet zo’n beste huisvrouw. Dat je het maar weet.

Tags: ,

Category: Blogs

About Ellen k: Tekstschrijver, blogger, informant bij BelastingTelefoon, moeder van Thijmen, getrouwd, parttime huisvrouw. View author profile.

Comments (2)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Nelleke zegt:

    ik herken mezelf hierin. eerst tegenaan kijken en dan niet meer te stoppen! 😉

Leave a Reply




If you want a picture to show with your comment, go get a Gravatar.