Open Huis

| 12 oktober 2011 | Comments (4)

Een diepe zucht. En een zacht kreuntje. Dat is het eerste wat me over de lippen komt wanneer ik eindelijk de moed heb verzameld om de slaapkamer van dochterlief binnen te stappen. Hij moet echt worden opgeruimd: echt het moet! Uitstel is niet meer mogelijk…  Morgen is het Open Huis en aangezien de kopers niet in de rij staan, wil ik de bezoekers die de moeite nemen om langs te komen niet afschrikken met deze Abstracte Studie in Roze. Ik heb de hele ochtend vrijgenomen om iets van orde te scheppen in de chaos, maar het overvalt me toch even. Dit wordt nog een hele klus…

Eerst even koffie… Tien minuten later sta ik er weer. Helaas zijn de kabouters inmiddels niet langsgekomen. Ik zal het toch zelf moeten doen. Hoe in hémelsnaam is dit zo gekomen? Foute vraag: geef een meid van 8 een grote kamer, veel boeken, veel speelgoed en veel kleren en het is gewoon wachten op problemen. Ik kijk even rond en vraag me af waar ik in hemelsnaam moet beginnen.

Nog maar even een kop koffie…. Weer tien minuten later. Terwijl ik bij de Nespresso stond te wachten, heb ik een plan van aanpak gemaakt. En maar vast een derde bakje gezet, dat ik stevig in mijn handen houd. Alsof dat kopje me kan vertellen hoe ik van deze zooi weer een showroomwaardige kamer kan maken…

Op blote voeten baan ik me voorzichtig van de deur een weg naar het raam, terwijl ik probeer niet op Barbies zonnebrillen, vegertjes, afgebroken stekertjes van oorbellen en uit de muur gevallen punaises te trappen. Onderweg gooi ik de was in de wasmand, prul en troep in een vuilniszak en de rest op het bed. Wat is zo’n hoogslaper toch handig! Er kan echt enorm veel op, zeker als je het wat handig tegen de muur stapelt. Hé, kijk, vloer, laminaat! Wauw. Even stofzuigen. Oh, en dat kopje koffie leegdrinken, want die was inmiddels koud geworden…

Tijdens het kopje koffie denk ik even na over wat ik met de zooi doe die nu nog onder de hoogslaper ligt. Kan ik de gok wagen dat de bezoekers maar één stap naar binnen doen en niet besluiten de hele kamer te bekijken? Kan ik gewoon die hele Barbiezooi, met paardenstal, autogarage (want broertjelief speelt ook graag mee), kapsalon, washok, slaapkamer en bibliotheek en ongeveer 15 netjes in de kleren gestoken poppen gewoon tegen de muur schuiven, in een hoekje dat je vanuit de deurpost niet ziet?

Terwijl ik dit denk, wordt de vraag beantwoord… Zodra ik namelijk Barbie’s Corvette aan de kant schuif, komt een wolk fruitvliegjes me tegemoet. Waar in hemelsnaam komt die vandaag? Ik zucht nog eens diep. Operatie Boudoir gaat toch iets langer duren dan gepland… Ik ren naar zolder en trek daar een paar lege dozen vandaan (kijk, wie wat bewaart…). Ik schud alle Barbiespulletjes uit en deponeer ze in de doos. Terwijl de stofvlokken me om de oren vliegen krijg ik een enorme hoestbui. Weg hier, koffie!

Tien minuten later. De stofzuiger wordt weer even uitgelaten. Maar waar komen die fruitvliegjes nou vandaan? Niet uit Barbiestad, in elk geval. Maar goed, dat is opgeruimd, de ruimte onder de hoogslaper is gezogen: resultaat! Ik zet de dozen met speelgoed er alvast weer onder. En dan zie ik hem, achter het bed, in het hoekje onder de radiator. Een appel. Bedekt met een mooi donslaagje ligt hij te slapen in de armen van Bibber, de ijsbeer. Hop, beer in de wasbak, even een vork halen om die appel van de grond te prikken en in de vuilniszak te deponeren.

Ik sla de koffie even over: ik ben al 2 uur bezig en over een uurtje moet ik weer op het schoolplein staan. Dat ga ik dus nevernooitniet halen! Ik ben nog niet eens aan die torenkrabber op het bed begonnen!

Snel overzie ik de chaos op het bed. Ik ren maar weer naar zolder voor nog een paar dozen. Ik voel me net zo’n meisje achter de lopende band: autootje in de doos voor zoonlief, papieren in de doos voor school, pennen in de doos met knutselspullen, enzovoort. Steeds sneller en sneller gooi ik het een na het ander in de betreffende doos. Na een halfuurtje sorteren is het bed zo goed als leeg. Wat rest is een hoop zand, stof en allerlei stickers en prul dat ik met het beddengoed zo hup in de wasmand deponeer.

Waar had ik dat schone beddengoed ook alweer verstopt? Na natuurlijk alle laadjes en kastdeuren te hebben opengetrokken, realiseer ik me dat dat vast onder in de volle mand met schone was ligt die op onze slaapkamer staat. Moet ik dat óók allemaal nog weer gaan uitzoeken? Ik kieper hem eerst maar even voorzichtig om op het bed en ren weer naar de kamer van dochterlief. Nog een kwartier, dit gaat lukken! Ik verschoon het bed, duw de dozen met spullen in de kasten (wat ben ik toch blij met kasten met deurtjes…) en loop dan triomfantelijk met de laatste doos naar de kamer van zoonlief.

O nee! Ook hier lijkt wel een bom geëxplodeerd. Lego, verkleedkleren, puzzels, leesboeken… De moed zakt me spontaan in de schoenen. Dit wordt nog een lange dag… Maar eerst: pannenkoeken!

Tags: , ,

Category: Blogs

About Ammerins: Mama, echtgenote, vertaalster, blogster, breister en, in de minuten die nog overblijven, schone slaapster. Ik hou ook een fotodagboek bij op: twothirtyphotos.wordpress.com View author profile.

Comments (4)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Vietje zegt:

    Note to myself: als de babybedjes te klein zijn voor de dames KOOP hoogslapers!

  2. MoniqueB zegt:

    Yes, het is waar. Je bent niet alleen. Echt niet. Maar jij bent wel de enige die het zo Mooi enherkenbaar op kan schrijven. Neem nog een bakkie koffie en wat lekkers. Dan zal ik duimen voor echte kopers.

  3. Irene zegt:

    Haha…Heel herkenbaar. Wij hebben ook hoogslapers…met van dat tenstof en een deurtje erlangs zodat je de zooi eronder niet ziet ;). Alleen zijn ze zo snel ‘vol’ en dan is het toch weer tijd voor een uitsorteer/opruim/weggooi actie. Lijkt wel of er vanzelf speelgoed ‘groeit’ hier in huis…

    Succes met de verkoop!

  4. brenda zegt:

    geweldig?!!!!!

Leave a Reply




If you want a picture to show with your comment, go get a Gravatar.