Dromen

| 9 december 2011 | Comments (4)

Ooit, later, als ik groot ben win ik de jackpot. Die heb ik in gedachten al talloze malen uitgegeven, maar volgens mij heb ik nu toch het definitieve lijstje opgemaakt. Ik betaal de schulden van vrienden af, mijn ouders gaan op vakantie naar Noorwegen, mijn lief en ik naar Ierland, ik koop een Mazda MX5, haal mijn motorrijbewijs en koop ook nog een Honda Shadow. En we verhuizen. Naar ‘t Huis de Wolf in Haren. Van die 25 miljoen kan ik vast ook nog wel een huishoudelijke staf en een nanny betalen. Hoef ik me nergens meer zorgen om te maken. Wat kan dromen toch fijn zijn.

Vooral dromen van grote, mooie en onbetaalbare huizen. Van die prachtige villa’s met rieten dank waar ik van m’n lang-zal-ze-leven geen hypotheek voor kan krijgen. Niet met dat parttime baantje bij het callcenter. Voorlopig blijft het dus bij dromen en Funda bekijken. Funda is een fantastische uitvinding. Ik ben dol op naar binnen gluren bij mensen en dankzij Funda kan dat ongegeneerd. Ik kan mij eindeloos vergapen aan de prachtigste woningen, die al dan niet met smaak zijn ingericht. Voor zeker tien minuten kan ik heerlijk wegdromen bij een schitterend rijksmonument in Hoogezand. Dat is voor nog geen vier ton echt een koopje! Zeker als je toch al die jackpot gewonnen hebt.

Al die huizen op Funda hebben één overeenkomst: ze zijn allemaal zo opgeruimd. Zo ontdaan van troep. Zo schoon. Bij die miljoenenvilla’s in het Gooi is dat logisch. Die lui hebben een complete schoonmaakploeg dag en nacht rondlopen, zodat ze zelf hun gemanicuurde nagels niet hoeven te slopen. Maar zelfs een standaard rijtjeshuis ergens in Lelystad is hyperschoon. Ik vraag me dan altijd onwillekeurig af of dat standaard is of dat het puur voor de foto’s gedaan is. Ik kan mij nog de foto’s herinneren die van ons huis op Funda stonden. Zelfs ons huis – wat toen nog niet ons huis was – was daarop schoon en opgeruimd. De vorige eigenaar was een alleenstaande man, die nou niet direct op mij overkwam als het nieuwste huishoudelijke wonder.

Heel af en toe is er een uitzondering. Meestal zijn dat huizen waarvan de eigenaar is overleden of verkast naar een verzorgingshuis. Van die huizen waar al tachtig jaar hetzelfde echtpaar in woont en die nu door de kinderen in de verkoop gedaan worden. Die kinderen hebben dan geen zin/tijd/geld om het huis eerst op te knappen. Dan staan er in de advertentie van die opmerkingen als ‘Het huis dient aangepast te worden aan de eisen van hedendaags comfort’. Alsof een oud, krakkemikkig fornuis en verschoten vloerbedekking vijftig jaar geleden wél comfortabel was.

Het heeft ergens iets aandoenlijks, die huizen van oude mensen. Je ziet de herinneringen door de foto’s heen, je vraagt je af wat er met die mensen is gebeurd. In die huizen is geleefd, daar zijn kinderen geboren en opgegroeid, daar zijn eerste vriendjes geweest, daar zijn ruzies uitgevochten en op zondag spelletjes gespeeld. Daar stond in de kelder erwtensoep op smaak te komen. Daar kookte moeder op maandag de was uit en liet zij de kip een hele dag garen op een petroleumstel, net zolang tot het vlees overgaar van het bot viel. Dat waren nou echte ouderlijke huizen. Zou het de kinderen veel pijn doen het te verkopen? Of zouden ze alleen maar ruzie maken om de erfenis? Andere huizen, van jongere mensen die groter willen wonen, ontberen die herinneringen. Die zijn – danwel standaard danwel speciaal voor de verkoopfoto’s – strak opgeruimd en steriel schoongemaakt. Zouden ze die designkeukens nou écht mooi vinden of is het erin geplaatst om de verkoopwaarde omhoog te krijgen?

Geef mij maar zo’n oud huis met karakter. Ik hou niet van steriele designwoningen. Jan des Bouvrie kan mij gestolen worden. In mijn hoofd associeer ik ‘niet-opgeruimd’ vaak met ‘gezellig’ en ‘gezellig’ weer met ‘herinneringen’. Goede herinngeren uiteraard. Wie niet continu opruimt, heeft tijd over voor leuke dingen. Dingen die het leven de moeite waard maken, zoals liedjes zingen voor je kind, spelen met de kat en praten met je lief. Ik denk dat ik het opruimen en schoonmaken maar weer eens uitstel.

Tags: , , ,

Category: Blogs

About Ellen k: Tekstschrijver, blogger, informant bij BelastingTelefoon, moeder van Thijmen, getrouwd, parttime huisvrouw. View author profile.

Comments (4)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Vera zegt:

    Jeetje zeg wat gedoe hijolepk valt de schade mee , fijn dat je dochter je hielp .Sterkte meisLieve gr…ida

  2. Janneke zegt:

    Waarom die huizen zo strak opgeruimd zijn? Heel simpel. Het verkoopt beter.
    Ik heb het van dichtbij gezien. Zo’n stampvol huis, dat dus maar voor de helft op de foto staat (een woonkamer, een ‘slimme’ foto van de keuken en een foto van de slaapkamer). Alleen die ruimtes waren zo goed en kwaad als het ging opgeruimd.

    Een vol huis is moeilijk verkopen. De belangstellende koper haakt af, omdat de woning zo vol staat dat je niet meer kunt zien wat de ruimte nou eigenlijk is. De koper haakt af, omdat het zo bomvol is, dat er plaatsvervangende opruimpaniek ontstaat.
    Zo’n huis blijft langer te koop staan…

    Oja, en 50 jaar geleden was dat fornuis en die vloerbedekking een waar wonder van vernuft en luxe en comfort hoor ;-) Maar na 50 jaar intensief gebruik en ontwikkeling niet meer!

  3. Bianca zegt:

    eeeh, ik ga binnenkort verhuizen en de makelaar moet nog foto’s komen nemen in m’n huis. Dan moet het er dus ook strak/gestroomlijnd en vooral schoon en zonder rommel uit zien….. Help!!!!!!

Leave a Reply




If you want a picture to show with your comment, go get a Gravatar.