Kerstsferen….
Herkent u dit? Kerstmis. Het is koud buiten, het sneeuwt zelfs, maar binnen is het heerlijk warm. Het haardvuur knispert en verwarmt de sfeervol versierde huiskamer, waarbij de vlammetjes van alle goed geplaatste kaarsjes gezellig weerkaatsen in de kerstversieringen. Ik sta in mijn heerlijk warme, witte angora-koltrui bij mijn prachtige kerstboom. De laatste kerstkransjes hangen precies goed, wat zullen de kindjes er straks héérlijk van smullen. Onze dienstdame zet de keurige, net gepoetste koperen kandelaars op een geweldig gedekte tafel. Ze steekt de lange witte kaarsen aan, waarbij het licht prachtig weerkaatst in het kristal van de glazen. De servetjes liggen keurig gevouwen op de wachtende borden. Met een scherp oog legt ze het bestek naast de borden nog even precies recht.
Ik neem nog een slokje van mijn warme wijn, de kaneel geurt zalig en het warme glas verwarmt mijn handen. Minzaam glimlachend bekijk ik de vele versieringen in de boom, de ene kerstbal nog mooier dan de andere. De prachtig verpakte pakjes liggen te wachten onder de boom. Sfeervolle kerstmuziek klinkt zachtjes op de achtergrond. Uit de keuken komt een gezellig geklus en gehak, het ruikt per minuut heerlijker. De kok is een zalig kerstdiner aan het klaarmaken. Ik ruik ook warme chocolade…
Door het raam zie ik mijn kindjes spelen in de sneeuw. Ze maken een fort, een sneeuwman en gooien sneeuwballen met George Michael. George is speciaal voor dit moment een dagje terug in de kast gekropen, heeft zijn Wham! – pruik daar op een plankje weer teruggevonden en voor de gelegenheid maar weer eens opgezet. Hij lijkt ook wel 20 jaar jonger. Maar, eerlijk gezegd, ik lijk ook wel 10 jaar jonger en van zwangerschapskilo’s is niets meer te zien. Mijn haar is ook ineens een halve meter langer.Het lijkt wel een sprookje allemaal. Met een gelukzalige glimlach loop ik naar de keuken om te kijken of de warme chocola met verse-zelf-geklopte-slagroom voor de kinderen al klaar is.
Als het stel buiten klaar is met giechelen, ravotten en spelen, komen ze richting de keukendeur voor hun welverdiende warme traktatie. De kinderen doen keurig hun schoenen uit op de mat en hangen hun sneeuwjassen netjes op de haak in de bijkeuken voor ze naar binnen komen. George schudt de sneeuwkristallen uit zijn weelderige haardos en zet zijn eerste schreden naar een hartverwarmende omhelzing.Maar… net vóór het moment dat we elkaar zullen omhelzen, net vóór het moment dat de langverwachte kerstmis-kus eindelijk zal vallen….doet -ie zijn mond open. “El, verdorie, kan ik alwéér geen schone onderbroeken vinden!! En ik wás al twintig minuten zoet om een paar bij elkaar passende sokken te vinden TWINTIG!!! Denk je nou echt dat ik daar tijd voor heb?! Wanneer ga je in vredesnaam nou ‘s op tijd dat nest van je uitkomen?! De kinderen mekkeren om eten, de kat jankt om zijn brokken en waarom is die kattenbak nou in godsnaam nog steeds niet schoon? Dat beest gaat straks nog van ellende bij de buren op de bank zijn behoeften doen! Niet dat er nog IETS te vinden is onder die enorme berg stof door het hele huis!! Die kat kan de bak niet eens meer zien! Wat? Nee, Pappa weet niet waar je schoenen zijn!! Zet ze dan ook gewoon op hun PLEK! Hoezo doet Mamma dat ook nooit?! Ja, ik KOM al!”
Terwijl mijn lief mopperend en stampend het trapgat in verdwijnt, draai ik me met een wanhopige kreun richting de wekkerradio….. “Last Christmas” moest maar ‘s uitgezet worden…..
Category: Blogs
