Ik moet je wat bekennen…

Ik schaamde me er altijd voor. Af en toe probeerde ik het onderwerp weleens aan te snijden. Je kent dat wel, bij een kop koffie, of een glas wijn. Je kijkt die goede vriendin aan en je denkt: ik kan jou vertrouwen, ik wil het je vertellen. Ik weet zeker dat jij het wel begrijpt.  Maar trots hield me tegen. Want als ik het zou vertellen, was het echt. Tastbaar. Nu zat het alleen nog maar in mijn hoofd.  Nu denk ik er anders over. Iedereen moet me maar nemen zoals ik ben. Niemand is perfect, ik ook niet. Nou, daar komt het dan.  Ik. Ben. Een. Slechte. Huisvrouw! Zo. Dat is eruit. Het lucht op. Best wel. De wereld is niet gestopt met draaien. Ik hoor niemand zijn adem inhouden. Alles gaat gewoon door. En ik? Ik ben gewoon een slechte huisvrouw!

Zo voor het oog lijkt het bij ons best netjes. Het huis is gezellig. De kachel brandt vaak, de kaarsjes gaan ‘s avonds aan,  her en der staan bloemen in vaasjes. Gezelligheid creëren, dat kan ik wel.
Maar trek geen lades open. Laat de kastdeuren dicht. Ik heb je gewaarschuwd. De laden puilen uit. De bodems hangen door. Alles wat ik uit het zicht wil, gooi ik in een lade. Of in een kast. Als de deur nog dicht kan, ben ik tevreden. Lukt dat niet, dan prop ik gewoon een beetje harder.

Eens per jaar, meestal in pril januari, worden de kasten leeggemaakt. De lades worden uitgeruimd. Bewaarde spullen toch weggegooid. Waar dacht ik ze ooit voor nodig te hebben?
De lege laden lonken. Er is plek voor al je spullen. De kasten kijken je klagend aan..Ze voelen zich leeg van binnen. Het gebeurt tussen januari en februari. Daar ergens tussen. De lege ruimtes vullen zich. Met Rommel, Papieren, Speeltjes, Agenda’s, Foto’s, Paperclips, Krantenartikelen, Tekeningen, Aanstekers, Kaarsen,Folders en Plakband; alles moet uit het zicht. Dan kan ik me ontspannen. Een blik werpen op mijn nette woonkamer. Als een opgeruimde tante.

Tags: huisvrouw, opruimen, rommel

Category: Over de club