Kerst rommel
Hoe komt het toch dat mijn huis elk jaar na Kerst een ontplofte bende is? Dat niets meer op zijn plaats staat en ik een dag kwijt ben aan het opruimen? Waar ik uiteraard geen tijd voor heb… De traditie is nu al een aantal jaar als volgt: we vieren Kerst – waar dan ook – ons huis is één chaos, maar we moeten beide werken en derde Kerstdag zitten we steevast bij een vriend om gourmet-, raclette- en kaasfonduemeuk op te maken. Dit jaar ging dat niet anders.
Voor velen is het een dilemma waar de Kerst gevierd wordt: bij de ouders of de schoonouders? Of toch gewoon thuis? Bij ons speelt dat niet. Mijn ouders wonen in Schotland, dus daar Kerst doorbrengen is geen optie. Veel te ver fietsen. Onze auto kan helaas niet drijven. Dit jaar vierden we het bij mijn schoonouders. Bijkomend voordeel: zitten wij niet met de rotzooi. Het was zeer gezellig en ik ben voor het eerst in tijden weer eens naar de kerk geweest. In een vlammend kyrië-gebed gaf de dominee de katholieke kerk op zijn lazer – iedereen wist wel waar het over ging toen de dominee begon over ‘misbruikte kinderen’ en een ‘star instituut’. De rest van de dag zaten we gezellig keuvelend op de bank; het kampeerbedje fungeerde als box waarin Thijmen zich uitstekend vermaakte. Helaas voor mij hebben mijn schoonouders geen afwasmachine. Maar ach, gezellig kletsend met mijn schoonvader is die afwas dan toch weer zo gedaan. Schoonma mocht opruimen. Haar keuken is zó vol ingericht, dat alles precies goed moet worden teruggezet omdat het anders niet past.
Maandagavond moesten we dan toch écht terug naar huis. Dinsdag moest er weer gewerkt worden. En ineens was ons huis ontploft. Zomaar, vanuit het niets. Overal lag troep, maar dan ook werkelijk óveral. Dat de gang bezaaid was met tassen was te verklaren – alleen Thijmen had al drie tassen bij zich. Dat er overal vuile kleding lag is ook logisch na twee nachten logeren. Maar de keuken stond vol met vuile vaat van voor de kerst, waarvan ik vergeten was dat het er stond. De salontafel en woonkamer lagen vol allerhande troep en het oud papier lag ook her en der verspreid. Op de bank gaan zitten was verworden tot een ware bergklimexpeditie. Maarja, om maandagavond na een rit van twee uur nog eens te gaan opruimen… Er zijn grenzen.
Natuurlijk kwam het er dinsdag ook al niet van. We moesten beiden werken. Goddank was ik om één uur al klaar, grieperig en wel, maar ik ben toen direct naar een vriend gegaan. Daar zouden we ‘s avonds de restanten van de kerstmaaltijd van zijn ouders opeten. Zoals we elk jaar doen. Zijn moeder koopt nog steeds veel te veel, waardoor hij voor een maand eten in huis heeft. Vandaag zou ik ook weer moeten werken, dus dan zou ik pas donderdag op kunnen ruimen. Hoezeer ik ook een hekel heb aan opruimen, ik heb er ook een hekel aan als de was niet bij is en overal troep zwerft. Klein geluk bij een ongeluk: vandaag was mijn griep erger dan gisteren, dus zit ik ziek thuis. Heel langzaam heb ik de vaatwasser leeg- en volgeruimd. Uiterst traag heb ik de was opgevouwen. Op m’n dooie gemak heb ik alle tassen opgeruimd en de was verzameld, gesorteerd en in de wasmachine gedaan. De boodschappen laat ik voor wat ze zijn, die doet mijn lief wel.
Voor mijn gevoel heb ik geen drol gedaan en vooral soaps gekeken en toch… Toch is mijn huis weer ietsje netter. Heb ik het idee dat ik het weer een beetje onder controle heb. En neem ik me voor om het volgend jaar heel anders te doen. Zoals ieder jaar.
Category: Blogs
