Go!
Yeehaaaa!! Het sneeuwt!!! De hele wereld om ons heen, diezelfde wereld die zich in deze tijd van het jaar zo on-ge-lo-fe-lijk vaak hult in die druilerige, sombere en modderige grijs- en bruintinten, DIE wereld, is wit!! En alsof de sneeuw smeekt om een spotlight voor nog meer aanbidding, is er ook ineens dat heerlijke winterzonnetje. Een tikkie bleekjes, maar toch, tegen een strak blauwe winterlucht staat hij er echt. De valserik….want sneeuw is er natuurlijk alleen maar als het ijskoud is…..
Of het nou de sneeuw is, het winterzonnetje, de tijd van het jaar, de stijfbevroren krokussen in mijn tuin of gewoon een ENORME vlucht van de stapel werk die er nog op me ligt te wachten, ik weet het niet, maar ik kan er niet onderuit. Ook hier heeft het toegeslagen. De GO.
De GO is een jaarlijks terugkerend fenomeen, vooral onder huisvrouwen – maar kom, laten we niet discrimineren, het komt echt overal voor…zelfs mannen hebben er last van – met verstrekkende gevolgen van zeer tijdelijke aard.
Let wel op, de GO mag niet verward worden met het Chinese bordspel, de afkorting van “Gelderland Onderneemt” of “Gast-Oudervereniging”. Niets van dat. Deze GO betekent Grote Opruimwoede.
Het is groter en sterker dan onszelf en hoezeer we het ook niet willen, het grijpt je op een moment dat je er niet op bedacht bent. En op de één of andere manier is het begin van het jaar DE tijd om er last van te hebben.
Lades moeten open, kasten moeten leeg, kleding moet uitgezocht, administratie van 10 jaar oud vernietigd, speelgoed-wat-al-5-jaar-niet-aangeraakt-wordt moet stiekem weggemoffeld worden, foto’s moeten opgeborgen of ingeplakt (in ernstige gevallen), kelder- en voorraadkasten gaan door een grondige-inspectie-met-de-vuilniszak-ernaast en na een rit of 30 naar de stort of kringloop, ebt het meestal wel weer weg. Tot het jaar over is en er zich een nieuwe aanval aandient bij het krieken van het nieuwe jaar. Want al die nieuw gevonden ruimte heeft meestal maar één doel; je kan het volproppen met nieuwe rommel.
Het is dat het zo’n maffe afkorting geeft, maar dit jaar is het hier erger dan anders. De Enorm Grote Opruimwoede, zeg maar. Op de één of andere manier heb ik het in mijn hoofd gehaald het Museum-Dat-Ooit-Mijn-Zolder-Was leeg te gaan halen….er liggen van drie generaties spullen opgeslagen. Omdat we het niet weg konden doen, omdat het misschien nog weleens van pas kon komen, of gewoon uit domme luiigheid. Het zit stampvol.
Dus… terwijl de wereld zich in een witte glamour hult en schittert in het valse winterzonnetje, gaan mijn handen door de spullen van mijn oma, van mijn opa, van mijn moeder, van mijn vader en van ons als kleine kinderen. Juweeltjes van herinneringen, de ene ’oja, weet je nog’ na de andere… en gelukkig ook een heleboel ’allemáchtig, dat hadden we toch al drie jaar geleden weggegooid?!?!’ en dus een berg rommel die gewoon echt weg kan. Langzaam maar zeker komt er een zee van ruimte vrij, op de zolder én in mijn hoofd.
Heerlijk. Eens kijken wat ik dáár nou weer ‘s kwijt kan.
Category: Blogs
Haha vooral je laatste zinnen bezorgen mij een enorme lach op mijn gezicht.