Sók d’r op!

Ja hoor… Ik heb (alweer) een klusje ontdekt dat ik gráág ontken, uit de weg ga en op zoveel mogelijk manieren effectief weet te ontlopen. Sokken vouwen. Ver-schrik-ke-lijk. En dus doe ik het gewoon maar niet. Schone sokken blijven lekker in de schone-wasmand liggen, zo lekker onderop. Uit beeld. Heerlijk rustig.

Het is wel een feit dat er na een tijdje wat gemorrel en gemopper begint op te klinken uit de kelen van de rest van mijn gezin. Mijn man het eerst. Helaas voor hem heb ik voor mannengemopper een Oost-Indisch dove plek…sorry, schat. Bovendien weet hij prima waar die sokken te vinden zijn…..hij moet er alleen even voor zoeken. Prima lichaamsbeweging én nog een beetje hersengymnastiek erbij, hartstikke goed. Vooral ‘s ochtends vroeg, héérlijk wakker worden. Toch?

Het is wat anders als de kinderen hun voetjes niet meer lekker warm in hun schoenen kunnen stoppen. Dat is dan wel weer grappig van zo’n moeder-instinct…..je kinderen gaan toch echt voor. En dus moet er zo eens in de zoveel tijd gewoon aan sokken-vouwerij gedaan worden. Bleh.

Vanmorgen was het weer even d-day en moest ik eraan geloven. Dus…hop, de hele wasmand omgekieperd en even een half uurtje alleenstaande sokken aan een geschikte partner helpen. Rare dingen eigenlijk….sokken. Een hoesje voor je voet, een dun laagje tussen voet en schoen, een voetzakje van gekleurd elastiek. Voor je voet. Tsja. Welke grapjas zou dát briljante concept ooit bedacht hebben….

Lang leve Google…..want daar vind je dit. De sok is oorspronkelijk afkomstig uit het Oude Griekenland….ja, écht! Griekenland! Dat hele warme land waar je slippers draagt omdat je voetzolen anders direct zouden wegschroeien op de grond. Ik ben allesbehalve een Griekenland-expert, maar volgens mij is het risico op koude voeten in Griekenland verwaarloosbaar klein. In de zomer, althans.

En juist de Oude Grieken hebben ooit bij een kampvuurtje bedacht dat een voet een beschermend-zakje-slash-hoesje moest hebben……Hee…was Achilles ook niet Grieks? Hmm, dat zal dan wel pré-sok geweest zijn, anders was hij toch nooit in zijn hiel geschoten….alhoewel, een pijl-tegenhoudende-sók?!?!…Maar goed.

Eeuwen geleden was een ‘soccus’ – het betekent ‘kleine laars’ – niet meer dan een lapje dierenvel dat óver de voet gedragen werd. Ach….vandaar. Arme Achilles. Had dat lapje nou maar óm de voet gezeten, he…

Dat lapje vel is door de eeuwen heen doorgegroeid (dankzij de door mannen uitgevonden breimachine!!!) naar de sok van nu. Juist! Die nare krengen in zoveel mogelijk onherkenbare kleuren, waarvan er steevast altijd ÉÉN kwijtraakt in de was, waardoor je vastzit aan een immer groeiende stapel enkele sokken in verschillende kleuren, die alleen mijn man ‘s ochtends in een staat van uiterste wanhoop nog aantrekt.

Is dat een knap staaltje evolutie, of niet?

En toch zie ik het mezelf ‘s morgens vroeg toch nog niet aan mijn man verkopen.  “Ach, schatje toch..ben je nou alwéér je sokken kwijt……hadden die Oude Grieken ook nooit moeten bedenken, nee, klopt. Stóute Oude Grieken”. Ergens klinkt het toch nét niet helemaal…..zinnig.

Dan hadden die mannen de breimachine maar niet moeten bedenken. Eigen schuld, dikke bult.  Maar ik ben ook bang dat dat niet helpt. Verdorie.

Dan zal ik toch die stapel sokken nog maar even verder op gaan vouwen. Of gewoon nog een paar extra kopen

Tags: griekenland, kinderen, man, sokken, vouwen, wasmand

Category: Blogs