De sokken van Kleinduimpje
Mijn wasmanden lijken sneller te jongen dan petrischaaltjes in een lab. Een huishouden van drie, maar was voor een weeshuis. Altijd. De was heet dan wel was, maar de was ‘is’ en het is nooit ‘was’. De was -en alles wat daarbij hoort- heeft bij ons gewoon een eigen kamer. Er zitten roze vlekken in de handdoeken van dat aantrekkelijk-ogende-maar-vlekken-veroorzakende merk en er zijn áltijd alleenstaande sokken over. Laatstgenoemde is erfelijk. Heeft mijn moeder ook. En ook besmettelijk. Sorry vriendin.
Soms gaat de was gaat langs alle etages en laat ze, zoals Kleinduimpje deed, overal haar sporen achter. Bij zon knaagt namelijk mijn ecologische schuldgevoel en roept de waslijn buiten. Dus wandel ik met mand en peuter in mijn kielzog (‘mag ik helpen mama?’) trap op, trap af. Om vervolgens bij dreigende lucht de net-niet-droge shirts over de eetkamerstoelen te draperen en de rest halfgevouwen een etage hoger op het bed te zetten. Waarop ik doodleuk een andere activiteit start, al dan niet in opdracht van peuterlief (ma-ham!). Ja, ik doe het zelf. Ik ben een slechte wasvrouw. Maar ik heb leuke sock monkeys.
Category: Blogs
