Doordenkertje
Een feest van herkenning. Dat is wat de CVSH is. Lekker lachen en opgelucht ademhalen, want gelukkig, ‘er zijn er meer zoals ik’. Yesssss!
Als huisvrouw (of -man) hebben we vaak een enorme berg ballen in de lucht te houden. Hoe raar dat ook klinkt. We (kies uit wat voor jou van toepassing is) hebben kinderen, een baan, vrienden, familie, vrijwilligerswerk, mantelzorg, administratie, regelneverij, logistieke-planningen-want-iedereen-moet-op-tijd-overal-zijn én jezelf, plus alle leuke dingen die toch echt ook wil doen. En dan is er nog dat verrekte ongehoorzame huis, dat zichzelf nog stééds niet zelf schoonmaakt. Het kreng.
Sommigen lossen dat op met een hulp in huis, maar ook die is er niet elke dag. En dan nóg, ze rent echt niet de hele godganse dag met een Swiffer achter iedere kont in huis aan. Iemand die er zo één kent, mag hem of haar meteen doorsturen voor een levenslange betrekking bij mij in huis. Maar dat is niet heel waarschijnlijk. Dat huis blijft ergens gewoon op je lijstje staan, hulp of niet. En dan is er de Club van Slechte Huisvrouwen voor de broodnodige afreageer-sessies. Halleluja! Die sessies hebben trouwens nóg iets leuks…..ze zijn leerzaam.
Kijk maar eens naar de reacties op de geschreven stukjes. Het meest populair – denk ik – zijn de stukjes waarin we onze eigen schijnheiligheid op de korrel nemen. We krijgen klotsende oksels van onverwacht bezoek, spontane huiduitslag door de priemende ogen van vreemden in ons huis en halve hartstilstanden na een inval van schoonmoeders. En dat allemaal met een fikse schep zelfspot en een gigantische korrel zout. Hilarisch!
Volgens mij is dat laatste een teken van gezond denken. Als je het alles om je heen (inclusief jezelf) teveel en te vaak te serieus neemt, krijgt het leven al gauw een heel hoog blááááááá-gehalte. Humor relativeert, geeft ruimte en nét even een ander perspectief. Dat heb je nodig, vind ik. Dus ja, ik geniet ook met volle teugen van die stukjes waarin we vooral onszelf even lekker uitlachen. Heerlijk. En de reacties zijn ook geweldig.
Het zijn er alleen zo véél. We blijven maar blij worden van elk stukje schijnheiligheid dat er opgebiecht wordt. Nou kan dat natuurlijk een heleboel betekenen….maar ik ben bang dat het maar één ding betekent. Ik ben bang dat we gewoon met echt een he-le-boel schijnheilen zitten. Daar moet ik mezelf ook onder rekenen, vrees ik. (Woehoe!!!) En nu is de vraag natuurlijk…..waarom.
Omdat we misschien weleens afgerekend zouden kunnen worden op de manier waarop we ons huishouden doen? Een stofpluk naast de bank is tenslotte overduidelijk een teken van een ongeïnteresseerde instelling, handafdrukken van kinderen op de ramen staan garant voor slecht moederschap (want anders waren die handen wel schóón geweest), een onopgevouwen was is een rode vlag voor depressie en als je één leeg koffiekopje vuil op het aanrecht hebt laten staan, ben je meteen een onverbeterlijke slons. Meteen. Direct. Onmiddellijk.
Is het zoiets? Zijn we benauwd dat we niet voldoen aan dat idiote beeld van vrouw = alleskunner = allesdoener = alles-geweldig-vinder = altijd-alles-perfect-in-orde-hebber? Bláááááááá!
Weet je wat? We doen even een experimentje, dat is leuk. Komt-ie.
Stap 1: Kijk gewoon eens even goed naar alles wat er wél draait, loopt, gaat en geregeld is om je heen. Niet miezemuizen, even eerlijk. Dat is best veel, toch?
Stap 2: Geef ’de rest’ eens een keertje lékker een dikke, gemeende en vooral een hele lange neus. Of een lange vinger bij de bak koffie uit het kopje dat je net omgespoeld hebt. Oja, en laat die stofpluk maar eens liggen.
Stap 3: Geniet.
Stap 4: Zodra je de neiging bespeurt jezelf af te gaan rekenen op alles wat je niet bent, ga door naar Stap 1.
Veel plezier!
Category: Blogs
