Overleven

Uw razende reporter is net terug van weggeweest. De trip was niet geheel zonder gevaren en zij heeft deze gebeurtenis menige malen met gevaar voor eigen leven moeten bekopen. Een paspoort was niet nodig want sowieso alweer twee jaar verlopen en trouwens wat moet je ermee als je naar ‘de hel op aarde’ gaat? Laat ik één en ander verduidelijken. Plaats van handeling: ’Balorig’ op de derde dag in de voorjaarsvakantie. De onwetenden onder ons zie ik in mijn verbeelding ongeïnteresseerd en zich niet volledig bewust van de ernst van het onderwerp hun schouders ophalen: ‘huh waar heeft ze het over?’ Ik zeg u: ‘houden zo!’ De minder fortuinlijken onder ons weten namelijk precies waar ik het over heb en beginnen spontaan te hyperventileren bij het woord Balorig alleen al, laat staan Balorig op de derde dag van de voorjaarsvakantie.

Laten we even terugblikken hoe een en ander ook alweer begon. Als een blijmoedige Blue Band moeder, stelde ik aan het ontbijt voor om iets leuks te ondernemen want het was per slot van rekening vakantie en dan moet je het er van nemen ook. Major mistake! Ik had me beter kunnen terugtrekken achter mijn computer met een verdomd goeie smoes en daar zo’n beetje mijn hele leven moeten slijten. Maar het was al te laat; de oudste verslikte zich van pure blijdschap in zijn van oer-origine biologische broodje waarbij het toegevoegde zuurdesem en de in het maanlicht geplette granen de ‘goeie’ chocoladevlokken (want Fair Trade) feestelijk complementeerden. “ Ja cool mam gaan we dan naar die overdekte speeltuin waar ik ben geweest toen met dat feestje van Richard?” Reeds op dit moment bekroop mij een unheimisch gevoel, maar goedmoedig als ik ben (een kind heeft al snel een trauma opgelopen ) duwde ik dit vage gevoel van onbehagen weg, een mens moet toch iets nieuws uitproberen, nietwaar? “Weet je wat en dan vragen we de buurjongens ook meteen mee, want ja hoe meer zielen hoe meer vreugd”. Was ik dat werkelijk die dit opperde of had er zich net een buitenaards wezen van mij meester gemaakt? Feit was dat we ons niet veel later met zijn vijven begaven naar de apekooi van het grootstedelijke vermaak voor de adhd-jeugd. “Je kunt er altijd nog leuk een boek lezen”, gaf de moeder van de buurkids mij als tip mee.

Al gelijk bij binnenkomst stapten we een andere wereld binnen, een zompige, stomige door TL-buizen verlichte onderwereld die zich tot dan toe geheel aan mijn geestesoog had onttrokken. Zeker, ik wist van het bestaan van deze indoorspeelfabrieken, allen volgens hetzelfde uniforme concept opgetrokken en bedoeld als uitraasplek voor het randstedelijke kroost,  maar om er daadwerkelijk mee geconfronteerd te worden was iets anders. De ruimte was voor de helft gevuld met kantine-achtige tafeltjes waar ouders en begeleiders druk met elkaar in gesprek waren verwikkeld danwel een boekje ter hand hadden genomen. Sommige zaten verveeld voor zich uit te staren, anderen waren verwoed aan het bellen danwel aan het sms’en. De echte actie voltrok zich in de arena waar een monsterlijk klimtuig oprees uit het niets, compleet met doolhof, draairollen, trampolines, touwen, vangnetten en kots afkomstig uit de zwakke kindermaagjes (veroorzaakt door de overmatig genuttigde patat en cola). Nadat we ons hadden geïnstalleerd en het beproefde Balorig-menu hadden uitgeprobeerd stoven de kinderen uiteen en verdwenen in de aangrenzende jungle. Al snel kwam mijn oudste mij ophalen, ik moest met hem mee want alleen vond hij toch wat eng.

Met mijn jongste tussen mijn tanden geklemd, begaf ook ik mij tussen de wirwar van bezwete kinderlichaampjes onderwijl de ballen uit de ballenbak naarstig ontwijkend. Al snel werden wij achtervolgd door een vierjarige kleuter uit de ballenbak die in mij een bijzonder gewilde prooi zag. Wat precies de reden van zijn fixatie was blijft tot op heden onbekend; feit is dat hij mij gericht tegen mijn hoofd begon te bekogelen, onderwijl de onverschillige blik van zijn moeder iets verderop ontwijkend.Ik verschanste mij snel om de hoek in de hoop dat ik hem had afgeschud. Daar zat als vanuit het niets een lieflijk tweejarig peutertje met een speentje in zijn mond op een springkussen mistroostig voor zich uit te staren. Bezorgd ging ik naar hem toe want dit deel van de speeltuin was voor veel oudere kinderen bestemd. Plots gleed zijn speentje uit zijn mondje. Ik draaide mijn rug naar hem toe om het op te pakken, die arme ziel. Nog niet geheel overeind gekomen sprong de peuter plots op mijn rug en greep me bij mijn haar, onderwijl satanisch kraaiend van de pret. Verschrikt weerde ik het duivelskind van me af onderwijl een weesgegroetje prevelend. Weer sprong hij op me af en beet vervolgens in mijn schouder. Zijn speentje viel hierbij wederom op de grond maar ditmaal liet ik hem liggen. Ongelovig keek hij mij aan, pakte ik het niet op voor hem? Nee natuurlijk niet, Erik Engerd! Ik maakte dat ik uit de voeten kwam, het ijselijke gekrijs wat daaropvolgde nam ik voor lief. Iets verderop in de apekooi werd het testosterongehalte van de beginnende pubers breeduit gemeten via opblaasboksballen die naar believen loeihard tegen de ander aangeslagen werden. Ik kan niet anders zeggen het ging er echt ruig aan toe, Mickey Rourk zou hier nog een puntje aan kunnen zuigen.

Onderwijl begon ik het vermoeden te krijgen dat ik de enige ouder was die zich in deze beerput waagde te begeven. Ik begon mij allengs minder op mijn gemak te voelen sowieso omdat ik al door enkele kinderen werd bekeken met een blik van herkenning als ware ik één van hen.
Ik moest hier hoe dan ook uit zien te komen voordat het te laat zou zijn en de bodysnatch- achtigen me definitief tot de hunnen zouden maken. Nadat ik mij een weg had gesprongen over de trampolines bereikte ik uitgeput de uitgang, een opblaastrap die ik ternauwernood kon nemen want ik had mijn jongste onderwijl gemakshalve maar over mijn schouders gegooid. De rest zal ik u besparen. Over de van pis doordrenkte grond op de wc zullen we het maar niet hebben, evenals de desolate sfeer die mij achtervolgde nog lang nadat ik weer thuis was. En de kinderen? Die raakten er niet over uitgepraat, of we de volgende week weer gaan…

Tags: Balorig, kinderen, speeltuin

Category: Blogs