ATWT moet terug!
Je leest het goed: deze academisch gevormde huisvrouw eist “As the world turns” terug op de Nederlandse televisie. Reden: m’n hele was- en strijksysteem is al maanden in de war. Het regent klachten van huisgenoten dat de gymkleren niet op tijd schoon en droog zijn om van kleding die een strijkbout nodig heeft nog maar niet te spreken!
Bijna twintig jaar geleden is het begonnen: we hadden een café overgenomen met een compagnon met veel vrienden, grote dorst, en dito personeel. Dit had een dusdanig drukkende werking op de omzet dat de rekeningen niet meer betaald konden worden en de deurwaarders hun intrede deden. Al snel herkende ik ze van een afstand: wat saaiige mannen met onopvallende kleding maar wel een opvallend dikke map onder de arm. Uitzonderingen daargelaten: de joviale man die de nota’s voor het water kwam innen bijvoorbeeld. Hij kwam altijd op maandochtend klokslag 11 uur, liet zich een grote bier inschenken en meldde dan ruimhartig dat wij het zoveelste bedrijf waren die ochtend, dat niemand tot nog toe had betaald, en dat hij dat van ons ook niet verwachtte. Maar wanneer hij het dan wel op kon komen halen? Of die verlegen man van de belastingdienst die altijd schoorvoetend half achter de bar kwam staan en dan fluisterde dat er nog wat open stond. Dat viel natuurlijk helemaal niet op in een café zonder muziek! Tot onze verbazing kwam hij zelfs een keer op zaterdagavond langs. De avond dat je dacht even van ze gevrijwaard te zijn, kwam hij zijn vriend voorstellen aan die aardige mensen van die leuke zaak.
In die tijd ben ik ATWT gaan kijken, daar liep namelijk alles altijd wél goed af. Als ik ’s nachts thuiskwam genoot ik van de turbulente levens van Carly en Lucinda, de romantische verwikkelingen van Holden en Lily en al die andere personen die van alles meemaakten in Oakdale. Er werd ruimschoots buitenechtelijk de liefde bedreven, waarna prompt en onbedoeld kinderen werden geboren. Alsof er voor Oakdale een totale boycot op voorbehoedsmiddelen was! Die kinderen waren altijd binnen een jaar of 10 volwassen, waarna ze, immers goed gekapt, meededen aan het wijds en meeslepende zakenleven. Je zag alleen vrijwel nooit iemand werken. Zelfs voor herrijzen uit de dood draaiden onze Oakdalers hun fraai gemanicuurde hand niet om: meestal na een periode van geheugenverlies of langdurige gevangenneming door één of andere snoodaard, kwamen ze opeens het beeld weer binnenlopen. In die tijd een uitermate overzichtelijk geheel voor iemand zoals ik waarmee het persoonlijk en zakelijk niet bepaald goed ging.
En toen verkochten we de zaak. Maar ondertussen was ik wel helemaal in to ATWT en moest dus van mezelf een smoes verzinnen om te mogen blijven kijken. Overdag een uur nutteloos op de bank naar een soap kijken kon natuurlijk absoluut niet door de beugel. Het werden de was en het strijkwerk. Een paar dagen per week tussen 5 en 6 uur was opvouwen en strijken als excuus om een soap te kijken. En daarna rennen naar de supermarkt die tot half 7 open is bleek jarenlang een perfect systeem!
Maar nu niet meer: Proctor en Gamble heeft, tot mijn grote spijt, besloten het programma niet meer te sponsoren. En nu zit ik dus met de gebakken peren.
Category: Blogs
