Creepy Crawlies
De National Trust in Groot-Britannië heeft een lijst aangelegd met de 50 dingen die een kind gedaan moet hebben voor zijn twaalfde jaar. Klik hier en begin met huiveren! De meesten zijn leuk hoor en ik sta ook helemaal achter de gedachte van deze lijst. Maar dan..dan komen de nummers 17 en (met name!!) nummer 31.
En daar sta ik dan met mijn goede gedrag. Zoonlief van 5 heeft een ‘natuurlijke’ aard. Alles wat leeft en beweegt is interessant. Hij is voor geen enkel beestje bang en pakt ook met een nieuwsgierige blik een pissebed op. Naaktslak? Geen probleem! Mier? Leuk toch!
Gelukkig ben ik een hele stoere èn inventieve mama.
“Mam, ik heb een pissebed gevonden!” roept Kleuter enthousiast.
“Leuk joh!”
“Zal ik even naar binnen komen en hem laten zien?”
“Nee, dat is zielig voor dat beestje. Zoek jij maar een goed huisje voor hem uit!”
“Oké mam!”
Paniekaanval afgewend. Trots op mezelf. Ademhalen.
“Mam, mag hij één nachtje op mijn kamer slapen? Ik zal echt goed voor hem zorgen!” probeert hij toch.
“Nee, schat,” zeg ik zo rustig mogelijk. “Dat is veel te warm.”
“Dan zet ik het raam open.”
“Dan komen er muggen binnen.” Aha! Hier heb ik mijn Kleuter want dat zijn de enige insecten die hij ècht niet leuk vindt.
“Kom nou eens kijken mam, hij is zo mooi!” bedelt hij.
“Eventjes dan, want ik ben druk aan het werk,” zucht ik.
Schoorvoetend kom ik dichterbij en werp een blik op het afzichtelijke monster. In de hand van mijn kleuter is ‘ie eigenlijk niet eens zo heel griezelig.
“Lief hoor, maar laat hem nu maar met rust. Hij is zo klein en jij bent zo groot. Misschien is ‘ie wel bang?”
“Oh,” zegt Kleuter beteuterd. Daar had hij nog niet aan gedacht. Langzaam loopt hij weer de tuin in en laat het beestje vrij.
Vol trots loop ik terug naar de eettafel en ga verder met mijn werk. Goed opgelost!
Maar dan gebeurt het! Wraak van het ongedierte omdat ik ze resoluut de deur heb gewezen. ‘s Avonds laat als manlief en ik naar bed willen, loop ik het eerst de slaapkamer in. En daar op de grond beweegt het! Het is ongeveer 4 cm lang en het beweegt eventjes heel snel en daarna ligt ‘ie doodstil op de grond. Wachtende op mijn beweging..
“Lief! Help!” roep ik zo hard dat de kinderen onrustig worden in hun slaap.
“Wat?” roept Lief van beneden.
“Een eng beest in de slaapkamer en het is groot!”
“Wat is het dan?” roept hij?
“Weet ik niet, ik zie het niet goed want ik heb mijn bril niet op.”
Lief stormt naar boven en als een echt held pakt hij het monster in een handomdraai op.
“Volgens mij moet je gewoon stofzuigen, schat. Het is een pluk stof!”
Category: Blogs
Hahaha. Ik ben gezegend met een heel serieus en lichtelijk smetvrezend 1.0 (lijkt op zijn vader. En waarom die dan in hemelsnaam met míj getrouwd is… Ik zal wel íets goed doen). Dus nee, bij ons komen er geen beestjes binnen tenzij ze netjes in een potje zitten, gevangen met een speciaal, doorzichtig insecten-bol-schaar-apparaat.
Gelukkig doet goed voorbeeld goed volgen. Want mijn 2.0 en 3.0 zijn voor de duvel nog niet bang en pakken alles aan. Maar worden daarbij door 1.0 netjes op de etiquette gewezen. Pfieuw.
Haha heel herkenbaar, zowel de zoon die gek is op beestjes, als de plukken stof; die laten mij ook altijd schrikken!