Twee nestjes kittens; een beetje teveel van het goede
Eind maart belde mijn zoon me op. ‘Mam, ik heb goed nieuws. Mickey (zijn kat) is zwanger!’ ‘Jippie,’ dacht ik, maar niet heus. Als ik ergens een hekel aan heb is het de indringende geur van kattenpis, ronddwarrelende kattenharen en opspringende vlooien. Drie katten in huis is voor mij al meer dan genoeg. Niet lang daarna merkten we dat de poes van mijn dochter, Spooky, ook zwanger was. De kids dolenthousiast en in volle verwachting, ik wat afwachtend en kritisch. Maar ja, ik kon er toch ook niets meer aan doen.
Begin mei was het dan zover. Eerst beviel Mickey van drie gezonde katertjes en een poesje, vijf dagen later was het de beurt aan Spooky. Zij wierp een nestje van drie superwollige poesjes. Bijna drie weken lang brachten de beide moederpoezen met hun kittens in één klein doosje op de vliering door. Ik moet toegeven, het was leuk om te zien hoe beide moeders voor hun gezamenlijke kroost zorgden. Die eerste weken houden de moeders het nest ook superschoon. Dat is hun instinct: in de natuur mogen roofdieren het nest met de kwetsbare kittens immers niet ruiken. Zelfs een dood kitten wordt met huid en haar door de moeder opgegeten.
Toen de kittens hun oogjes open deden verhuisden mijn kinderen de nestjes naar de woonkamer. Eerst nog veilig opgesloten in de bench, met daarom heen de ren van de konijnen. Amper twee weken later klommen de katjes over hun getraliede afzetting en verkenden ze de wereld daar buiten. En toen begon het feest voor mij. De kleine kittens deden hun behoefte op de vloer, op de bank, onder de computertafel, achter de koelkast en waar ze ook maar liepen. Kranten en brieven waren niet meer veilig. De mand met speeltjes werd een poepbak. Nu stelt dat natuurlijk nog niet zoveel voor, die drolletjes en plasjes van zo’n klein hummeltje, maar de moederpoezen zijn gestopt met het opruimen van de rommel van hun kroost. Nu moeten wij, de mensen, aan de bak. Tweemaal daags de kattenbak schoonmaken is geen overbodige luxe. En zelfs dan blijft er nog zo’n irritant luchtje in huis hangen. Even de tuindeur openzetten is er voorlopig niet bij, want de bolletjes wol zijn nog te klein om in de tuin rond te dolen.
De kittens zijn nu ruim zeven weken en rennen over de hele benedenverdieping van ons huis. Soms betrap ik me er op dat ik in plaats van naar de tv naar het stoeiende gespuis zit te kijken. Over twee weken mogen ze naar een ander baasje. De vier poesjes hebben inmiddels al een goed tehuis gevonden. Ik merk dat het me aan het hart gaat. Ik zal ze zeker missen, maar ze allemaal aanhouden is zeker geen optie.
Zijn er nog lezers die een inmiddels zindelijk en welopgevoed katertje willen?
Category: Blogs
Als je geen zin hebt in nestjes, waarom laat je je poezen dan niet helpen? Het is niet alsof seks voor poezen een fijne ervaring is en er zijn al genoeg kittens in het asiel.