Voetbal
Het zit weer in de lucht…..voetbal. Zucht.
De straten kleuren weer oranje, we eten ons gek aan oranje-vla, oranje-soezen en weet-ik-veel-wat-er-nog-meer-oranje-kan. Supermarkten stunten zich een ongeluk over de ruggen van onze kinderen - want die maken elkaar nog steeds af om een plastic piepvogel of het drieduizendste voetbalplaatje van Huntelaar-met-zijn-been-naar-links - en biermerken steken elkaar de loef af met de ene briljante marketing-truc na de andere. Als gevolg loopt de ene helft van vrouwelijk Nederland in een gruwelijk oranje-blauw-V-jurkje en de andere helft in een oranje-shirt-met-mystery-code-in-het-groen, omdat hun man er toch al vijf van had liggen. Gék word ik ervan.
Op Facebook vliegen de foto’s van in het oranje uitgedoste gezinnen me om de oren, naast de foto’s van blije kindergrimassen, verstopt onder lágen rood-wit-blauwe schminck met oranje accessoires op hun hoofd. Je hóórt hun vaders er gewoon doorheen roepen: Hol-land, Hol-land, Hol-land…… Pffffff. Om maar te zwijgen over de foto’s van oranje-gespoten-katten, konijnen-met-een-oranje-zonnebril-op en honden-in-oranje-truitjes. Gék word ik ervan.
En dan heb ik het nog niet eens over de financiële kant van dit hele circus. Ik krijg ergens altijd zo’n zin om te gaan roepen dat er in de wereld van vandaag nog steeds mensen doodgaan van de honger, omdat ze geen geld hebben voor fatsoenlijk voedsel. Dat overkomt me elke keer weer, als ik hoor welke bedragen er rondvliegen in de voetbalwereld. En hoeveel winst er over de ruggen van ons kudde-gedrag verdiend wordt door dikke nekken die er niets van teruggeven aan de mensen die het nodig hebben. Die enkeling daargelaten, natuurlijk. Gék word ik ervan.
Maar het allerergste vind ik dit.
Iedere keer dat er weer Oranje-gekte is, begin ik al drie maanden van tevoren met er tegenaan schoppen. Iedere keer zwéér ik plechtig in alle talen en dialecten dat ik er NIET aan mee ga doen. En iedere keer vind ik mezelf - ondanks alles aan protest, gezever en gezeur - TOCH terug op de bank voor die stomme televisie. En dat is nog niet alles….Want iedere keer dat ik ondanks alle vormen van legaal protest TOCH op die bank beland ben, gaat het nog een stapje verder ook.
Op de één of andere manier onderga ik een soort van griezelige metamorfose. Ik transformeer van principiële huismoeder tot een ordinaire versie van Johan-Derksen-zonder-snor. Vreselijk. Voor ik het weet zit ik bierdrinkend en boerenlatend te joelen naar het scherm, gil dat de scheids een blinde vink is, ben ineens een expert op het gebied van buitenspel-vallen en schwalbes, schreeuw Van Persie de bank op, kraak Robben af omdat hij met zijn armen fladdert bij het rennen en sta nog net niet op het punt om Van Marwijk te gaan twitteren dat hij NU Van Der Vaart en Kuyt erin moet zetten. En ik vind het nog leuk ook….
Had ik al gezegd dat ik er gék van werd? Hmm. Juist.
Hopelijk duurt het deze keer niet zo heel erg lang. Kan dat gruwelijke jurkje ein-de-lijk de kast in…..past precies naast de Vuvuzela. Oja, en de stofzuiger.
Category: Blogs
Haha, heel herkenbaar. Mijn kinderen hebben, heel slecht, er zelfs wat scheldwoorden bijgeleerd. En die kwamen echt niet van papa, want die zit op zee en heeft bovendien zo’n hartgrondige hekel aan voetbal dat hij het wél kan weerstaan, die oranje-idioterie.
Hahaha! Tsja, dat zou hier ook zomaar kunnen gebeuren, ben ik bang….:) Dank voor je reaktie!