Over witte spinnen en weduwen
Zaterdagavond, op een camping ergens in Drenthe. “Mam! Kijk nou wat een leuk spinnetje!” Lief en ik kijken waar Bigfoot naar wijst. Een schattig, klein wit spinnetje met een vuurrood streepje over haar rug. Wat een poepie! Kinderen en Lief pakken gelijk de natuurgidsen erbij en zoeken het beestje op. “Is het deze?” Nee, die is net een ander tintje wit, of die is wat groter, nee, die heeft een streepje overdwars, nee, deze is meer geel, maar die kan van kleur veranderen! Nou ja, we vinden d’r niet. We proberen nog een keer te kijken, maar inmiddels is het spinnetje niet meer te vinden.
Zondagochtend, op een camping ergens in Drenthe. Kinderen spelen in het zwembad en papa en mama zitten in de zon met thee, koffie en de zaterdageditie van een grote landelijke krant. “Sh*t!!” Wat is er? “Lees maar.” Ik lees het berichtje op de voorpagina van de krant: Giftige Australische spin gesignaleerd in Nederland. Ik lees verder. Het blijkt dat een dodelijk gevaarlijke spin, de zogenaamde Australische weduwe, in transporten naar Europa is terechtgekomen en nu in Nederland is gesignaleerd. Kenmerkend aan het beestje is…..een rode streep over het achterlijf! Lief en ik denken precies hetzelfde: Het schattige witte-spinnetje-met-rood-streepje-over-het-achterlijf van gisteravond! En, laten we wel wezen, Australische spinnen staan niet in Nederlandse natuurboekjes.
Hoe moet dat nou? We hebben het beestje niet naar buiten zien gaan, voor hetzelfde geld zit ie nog in de tent! We proberen rustig te blijven. We besluiten dat we die avond de tent helemaal leeghalen en de volgende ochtend naar Assen te fietsen en daar uit te zoeken hoe het zit met ons spinnetje en het Australische exemplaar.
Zal net ons geluk zijn, een giftige spin in ONZE tent…
‘s Avonds halen we onder het mom van opruimen de hele tent leeg, schudden alles extra uit, kijken minuscuul tussen al het beddengoed en concluderen na twee uur dat het beestje wel weg zal zijn. Ik heb nog nooit zo slecht geslapen in een tent!
De volgende ochtend, maandag, vertrekken we zodra we er zeker van zijn dat de winkels open zijn in Assen. Gelukkig zijn de kinderen bekend met mijn liefde voor boekwinkels, maar het gezoek in de categorie “spinnen” valt hen wel op. Elke boekwinkel, elke afdeling Natuur in diezelfde boekwinkels, ieder boekje over spinnen wordt er op na geslagen, maar niets. Niets, nakka, nada, noppes.
Tot een van mijn jongens, wanneer ik bijna de hoop ben verloren, aan mij vraagt of dit niet iets is. Hij geeft me een kinderboek over spinnen. Nee, wuif ik hem weg, dat is een kinderboek! Lief pakt het boek aan en zegt dat hij toch even wil kijken. Ik wordt een beetje boos inmiddels. Stel dat dat p*kkebeest nog steeds in de tent zit ?! Of erger, in een van de slaapzakken! Ik wil naar huis. Achter mij hoor ik Lief lachen en ik hoor hem zeggen “Anouk, dit moet je even zien.” Hij overhandigt mij het boek en ik zie boven een bladzijde staan: “Australische Weduwe” en een beschrijving van het beestje, Latijnse naam, alles klopt, inclusief foto. Ik zie inderdaad een prachtige felrode streep over het beestje d’r achterlijf lopen….. De spin zelf is echter helemaal ZWART….
Eenmaal thuis komen we erachter dat ONS spinnetje een krabspin is. Wit, met rode streep (bij de een wat feller dan de ander) en totaal ongevaarlijk.
Category: Blogs
De redback is nou ook niet echt een spinnetje dat je zomaar voor de leuk zou gaan bestuderen, hoor… Dat is een griezel en het straalt ervan af. Doe mij maar een krabspinnetje anytime! Leuk verhaal!