Van opvoeden naar begeleiden…
“Mam, geen wonder dat niemand je ‘liked’ op Facebook”, roepen mijn kids kwaad. Ik ben me van geen kwaad bewust. Ik heb alleen maar genoemd dat mijn kids (en ik zelf ook, trouwens) tijdens de vakantiereis graag naar de Smurfen luisteren. Maar zoiets doe je toch niet meer, als moeder van twee bijna 15-jarige pubers!
Ik kreeg een paar weken geleden van iemand te horen dat ik mijn kinderen vanaf ongeveer hun 14e niet meer moet (op)voeden, maar begeleiden naar hun volwassenheid. Klinkt goed in theorie, maar breng het maar eens in praktijk. 14 jaar lang ben ik gewend geweest aan de moederrol in de vorm van kinderen ‘s morgens wakker maken, kleren klaarleggen, brood smeren, rommel opruimen, ze op tijd naar bed sturen, enzovoort. Daar moet ik dus verandering in brengen. Kids hebben hun eigen wekker, bepalen zelf of ze ’s morgens brood smeren voor de pauze op school, beheren hun eigen kledingkast, ruimen hun eigen rommel op en gaan naar bed wanneer ze moe zijn. Ja, ja.
Als ik ’s morgen om 7.00 uur nog geen teken van leven verneem, klop ik toch maar even op de slaapkamerdeur. Ik hoor dan een slaperige stem: ‘Sorry, mam. Door de wekker heen geslapen’. Toch wel prettig, zo’n extra weksysteem in de vorm van een attente moeder. Daarna wordt er van boven gegild: ‘Maaam, waar ligt mijn spijkerbroek en dat T-shirt dat ik gisteren aan had? Toch niet in de was, hè?’ Zuchtend sjouw ik de trap op om mijn kids te helpen zoeken naar de kleren die ze aan willen hebben. De wasmand op hun kamer is blijkbaar nog niet de plek voor de vuile was, de kast nog niet die van de schone.
Mama kan wel even brood klaarmaken, want de kids hebben daar geen tijd voor. En als goede mama zorg je er toch voor dat je kinderen goed en gezond eten? Als ik dan ’s avonds het trommeltje met brood nog in de koelkast zie liggen en dreig dat ik geen brood meer smeer als ze het toch niet opeten, zijn de boterhammen in no-time op. Stel je voor, dat mama haar dreigement uitvoert!
Rommel opruimen heeft wel de aller-aller-allerlaagste prioriteit. Elke keer dat ze iets kwijt zijn, hoop ik dat ze daarvan zullen leren. Maar niets is minder waar. Als het echt de spuigaten uitloopt pak ik een grote sinaasappeldoos, doe hun rommel daarin en zet die bij de voordeur. ‘Als die doos vanavond niet leeg is, kieper ik alles in de vuilcontainer,’ roep ik dan. Die doos komt leeg, maar op de slaapkamers vind ik vervolgens allerlei plastic tassen, met diezelfde rommel. Opgeruimd staat netjes, verplaatsen van de rommel blijkbaar ook.
’s Avonds liggen de pubers lekker languit tot een uurtje of 11 op de bank televisie te kijken, al vallen hun ogen bijna dicht. Als ik dan zeg dat ik naar bed ga en dat zij dan maar af moeten sluiten, komt er ineens beweging in die twee. Afsluiten is een verantwoordelijkheid die ze liever nog niet nemen. Mama blijft toch de hekkensluiter.
Over een paar jaar zullen ze op kamers gaan of op een andere manier zelfstandig gaan wonen. Dan moeten ze hun eigen huishouden runnen: hun eigen potje koken, hun eigen geld beheren en hun eigen huis leefbaar zien te houden. Ik ga mijn uiterste best doen om ze te begeleiden naar die zelfstandigheid, al twijfel ik soms of ik wel het goede voorbeeld geef. En al ziet het er nu nog helemaal niet naar uit, toch heb ik er het vertrouwen in dat ze zich best zullen redden.
Category: Blogs
