Eerder deze week zat ik er weer en besloot ik gewoon eens te ontspannen. Voorwaarde is dan wel dat je op een rustig moment gaat, zoals ik deed op een wisselvallige dinsdagochtend. Ga je op een druk moment, bijvoorbeeld op een zonnige zaterdag dan is de kans groot dat er veel gillende kinderen aanwezig zijn die onderling ruzie kunnen krijgen en nog luidruchtigere ouders die zich daar dan weer mee gaan bemoeien. Dan komt er van ontspannen natuurlijk niets terecht.

Ik vroeg me af wat ik kon gaan doen om te ontspannen. Lezen was een optie, maar ik had geen boek bij me. Ook tekenen viel af. Gelukkig vond ik wel een notitieblokje en een pen in mijn tas en kon ik fijn een to-do lijstje maken! Ik schreef alles op wat ik nog moest doen en ging daarna hard op zoek naar dingen die niet echt nodig waren maar die mijn lijstje wel completer zouden maken. Wat voelde ik me voldaan, net alsof ik die dingen al echt had uitgevoerd en ik maakte me geen zorgen meer over de dingen die ik die dag nog moest doen.

Bij thuiskomst liep ik het lijstje nog eens na en streepte meteen al driekwart weg. Dat geeft ook al zo’n fijn gevoel, een steeds korter wordend to-do lijstje. Tenslotte bleef alleen het absolute minimum nog staan. Dit is bij ons (naast boodschappen) de afwas, aangezien we geen afwasmachine hebben. De afwas staat dus altijd in het zicht (en in de weg) op het aanrecht. Ik besloot prompt dat ik al zo productief bezig was geweest dat ik de vaat zo compact mogelijk opstapelde, mijn kind op bed legde voor zijn middagdutje en met de laptop op schoot op de bank plofte. Die vaat stond er morgen ook nog wel. En vriendlief was vast ook wel bereid om onderweg naar huis even langs de snackbar te schieten. Wat maakt zo’n speeltuin toch productief!