Even voorstellen: de familie Pluk

Deze gehele familie Pluk woont al sinds jaar en dag – ook – gezellig bij ons in. Niet dat ze dat ooit gevraagd, overlegd of ter discussie op tafel hebben gelegd, laat staan dat ze een huurcontract wilden ondertekenen. De familie Pluk is wat je noemt een ongewenste anti-kraak bewoner; je huis staat nooit leeg, maar ze eruit zetten, dat lukt je niet.

Eigenlijk is het een soort hedendaags vijftigerjaren gezin. Vader zit het liefst op de bank en tussen de kranten, Moeder besteedt haar tijd vaak aan het toilet en op de badkamer en de kindertjes lijken o zo schattig, maar ondertussen zijn ze steengoed in rotstreken en kattenkwaad. De krengen. De Pluisjes Pluk zijn vooral goed het verstoppen van allerlei zaken, het maakt niet uit wat het is. Ze gaan er met zijn allen op liggen en hop, het voorwerp is spoorloos. Het verhaal gaat dat ze ooit een hele hond verstopt hebben…..het arme dier is nooit meer teruggevonden. Gelukkig hebben wij nog geen huisvee verloren en, afgezien van een enkele sok, valt bij ons het kattenkwaad nog wel mee. Nog wel.

Zoals elke huisgenoten-relatie kent ook mijn relatie met de familie Pluk hoogte- en dieptepunten.

Op goede dagen zijn ze erg gezellig in de omgang; ze komen mee op de koffie, helpen je de was opvouwen, spelen met de kat, houden de kinderen bezig en vullen met liefde alle hoeken en gaatjes in je huis(houden) voor je op. Op wat minder goede dagen zijn ze wat opdringerig te noemen; ze duiken op in je schone was, je vind ze naast je voeten onder het dekbed, in de oren van de kat of onder in de bestekbak. Dan zijn er de slechte dagen waarop de gehele familie je lijkt te stalken; overal duiken ze op en hoe zeer je het ook probeert te ontkennen en te negeren….je blijft ze overal zien.

Tot slot kan het nog een graadje erger: op uitzonderlijk slechte dagen heeft Moeder Pluk haar wasdag en krijg je haar met geen mogelijkheid meer uit je doucheputje. Probeer je dat dan toch, dan duikt de gehele familie ineens op uit de badmat en het douchegordijn waar ze blijkbaar al een tijdje in een hinderlaag gelegen hadden. Met zo’n hele familie in de nek is zelfs voor deze slechte huisvrouw de maat vol. Want dat laat ik natuurlijk niet op me zitten, dat lijkt me duidelijk. Het gevolg is dan ook een heuse badkamerlijke veldslag waar zelfs Braveheart een pips kleurtje van zou krijgen. De douchekop draait overuren, de wc-rollen vliegen in het rond en zelfs het chloor wordt niet geschuwd…..daar kan Mel Gibson nog wat van leren. Ha!

Maar goed, elke strijd kent zijn einde. De uitzonderlijk slechte dagen zijn – zelfs hier- reden tot interventie. Ongevraagde anti-kraak-bewoning is tot daar aan toe, maar er zijn grenzen. Ik pak dan mijn hoofdtooi uit de verkleedkist van de kinderen en als opperhoofd Poetst-Met-Tegenzin neem ik plaats aan de vergadertafel. De familie Pluk drapeert zich – het liefst bij een laaghangend zonnetje – uitdagend nog eventjes over de tafel heen.
Nodeloos te zeggen is natuurlijk dat er met deze familie geen zinnige discussie te voeren is. De vredespijp is dan ook nog nooit opgegraven. Het draait altijd en eeuwig uit op het inzetten van grovere middelen. De stofzuiger, wel te verstaan.

Op dit moment zit ik aan tafel, met een kop koffie en een laaghangend zonnetje. Vader Pluk kijkt me vanaf de stoel tegenover me nog één keer met een smalende blik aan, terwijl Moeder Pluk met een beledigd gezicht haar nagels zit te vijlen. Opperhoofd Poetst-Met-Tegenzin heeft geen andere keuze dan ook deze keer de stofzuiger dan maar te gaan pakken. Zucht.

In mijn ooghoek zie ik ondertussen de kleine Pluisjes Pluk stilletjes naar de kelderkast verdwijnen. Als ik daar straks nou mijn stofzuiger nog maar terug kan vinden…

Zo voor het oog lijkt het bij ons best netjes. Het huis is gezellig. De kachel brandt vaak, de kaarsjes gaan ‘s avonds aan,  her en der staan bloemen in vaasjes. Gezelligheid creëren, dat kan ik wel.
Maar trek geen lades open. Laat de kastdeuren dicht. Ik heb je gewaarschuwd. De laden puilen uit. De bodems hangen door. Alles wat ik uit het zicht wil, gooi ik in een lade. Of in een kast. Als de deur nog dicht kan, ben ik tevreden. Lukt dat niet, dan prop ik gewoon een beetje harder.

Eens per jaar, meestal in pril januari, worden de kasten leeggemaakt. De lades worden uitgeruimd. Bewaarde spullen toch weggegooid. Waar dacht ik ze ooit voor nodig te hebben?
De lege laden lonken. Er is plek voor al je spullen. De kasten kijken je klagend aan..Ze voelen zich leeg van binnen. Het gebeurt tussen januari en februari. Daar ergens tussen. De lege ruimtes vullen zich. Met Rommel, Papieren, Speeltjes, Agenda’s, Foto’s, Paperclips, Krantenartikelen, Tekeningen, Aanstekers, Kaarsen,Folders en Plakband; alles moet uit het zicht. Dan kan ik me ontspannen. Een blik werpen op mijn nette woonkamer. Als een opgeruimde tante.

Voor velen is het een dilemma waar de Kerst gevierd wordt: bij de ouders of de schoonouders? Of toch gewoon thuis? Bij ons speelt dat niet. Mijn ouders wonen in Schotland, dus daar Kerst doorbrengen is geen optie. Veel te ver fietsen. Onze auto kan helaas niet drijven. Dit jaar vierden we het bij mijn schoonouders. Bijkomend voordeel: zitten wij niet met de rotzooi. Het was zeer gezellig en ik ben voor het eerst in tijden weer eens naar de kerk geweest. In een vlammend kyrië-gebed gaf de dominee de katholieke kerk op zijn lazer – iedereen wist wel waar het over ging toen de dominee begon over ‘misbruikte kinderen’ en een ‘star instituut’. De rest van de dag zaten we gezellig keuvelend op de bank; het kampeerbedje fungeerde als box waarin Thijmen zich uitstekend vermaakte. Helaas voor mij hebben mijn schoonouders geen afwasmachine. Maar ach, gezellig kletsend met mijn schoonvader is die afwas dan toch weer zo gedaan. Schoonma mocht opruimen. Haar keuken is zó vol ingericht, dat alles precies goed moet worden teruggezet omdat het anders niet past.

Maandagavond moesten we dan toch écht terug naar huis. Dinsdag moest er weer gewerkt worden. En ineens was ons huis ontploft. Zomaar, vanuit het niets. Overal lag troep, maar dan ook werkelijk óveral. Dat de gang bezaaid was met tassen was te verklaren – alleen Thijmen had al drie tassen bij zich. Dat er overal vuile kleding lag is ook logisch na twee nachten logeren. Maar de keuken stond vol met vuile vaat van voor de kerst, waarvan ik vergeten was dat het er stond. De salontafel en woonkamer lagen vol allerhande troep en het oud papier lag ook her en der verspreid. Op de bank gaan zitten was verworden tot een ware bergklimexpeditie. Maarja, om maandagavond na een rit van twee uur nog eens te gaan opruimen… Er zijn grenzen.

Natuurlijk kwam het er dinsdag ook al niet van. We moesten beiden werken. Goddank was ik om één uur al klaar, grieperig en wel, maar ik ben toen direct naar een vriend gegaan. Daar zouden we ‘s avonds de restanten van de kerstmaaltijd van zijn ouders opeten. Zoals we elk jaar doen. Zijn moeder koopt nog steeds veel te veel, waardoor hij voor een maand eten in huis heeft. Vandaag zou ik ook weer moeten werken, dus dan zou ik pas donderdag op kunnen ruimen. Hoezeer ik ook een hekel heb aan opruimen, ik heb er ook een hekel aan als de was niet bij is en overal troep zwerft. Klein geluk bij een ongeluk: vandaag was mijn griep erger dan gisteren, dus zit ik ziek thuis. Heel langzaam heb ik de vaatwasser leeg- en volgeruimd. Uiterst traag heb ik de was opgevouwen. Op m’n dooie gemak heb ik alle tassen opgeruimd en de was verzameld, gesorteerd en in de wasmachine gedaan. De boodschappen laat ik voor wat ze zijn, die doet mijn lief wel.

Voor mijn gevoel heb ik geen drol gedaan en vooral soaps gekeken en toch… Toch is mijn huis weer ietsje netter. Heb ik het idee dat ik het weer een beetje onder controle heb. En neem ik me voor om het volgend jaar heel anders te doen. Zoals ieder jaar.

Eigenlijk is het hartstikke simpel. Er zijn wéken van stress, van enorme rekeningen aan overbodige kado’s, van veel te veel eten, van toch-nog-maar-wél-dat-zwarte-kerst-kledingstuk-want-dit-jaar-moet-ik-echt-chiquer-dan-mijn-schoonmoeder voorbij gegaan. En dat is gevolgd door de obligate uren van vloeken, tieren en zweten in de keuken voor het Kerstdiner, en dát is weer gevolgd door de obligate uren van vloeken, tieren en zweten voor de spiegel. Reken maar dat het een bak aan energie kost allemaal. O, en klágen. Vergeet vooral het klagen niet. Vréét energie. Pffffff….

Dat je dan na een ongetwijfeld “gezellig” kerst-samenzijn-met-wie-dan-ook eventjes een dipje hebt, is toch volkomen logisch? Ik bedoel, als je je deadline gehaald hebt op de werkvloer, of na weken van snoeiharde campagnes tóch die ene grote klant binnen hebt, of je baas EINDELIJK die loonsverhoging afhandig hebt gemaakt met al je keiharde inzet, dan vier je dat toch ook met in ieder geval één momentje van ontspanning? Toch?

Juist. Nou….. met Kerst werkt dat eventjes anders. Kerst valt namelijk in een héérlijke periode, genaamd “Kerstvakantie”.

Kerstvakantie is voor een aantal geluksvogels HET moment om eventjes eruit te gaan. Lekker naar de sneeuw, de lange latten eronder. De kinderen? Hop, in een klasje de hele dag! ‘s Avonds lekker een gluhweintje voor de open haard en ‘s morgens na een uitgeserveerd luxe ontbijt, het hele verhaal nog een keertje. En dat het liefst nog twee weken lang. Voor anderen is het een zalige tijd van samenzijn. Even geen gezeur van de baas of die ellendige collega’s. Het is hét moment om gezins- en familiebanden nog eventjes iets hechter aan te halen en vooral tot rust te komen. Zeker na al dat Kerst-geneuzel. Volgens Facebook en Twitter is er dan ook nog een groep die dit moment met beide handen aangrijpt om het hele huis schoon te gaan boenen, en dat zijn er niet weinig……wauw.

Voor anderen, waaronder ondergetekende, betekent het iets anders. Het betekent nee, geen mogelijkheid tot uitslapen, en nee, geen ruimte voor even lamballen, nee, geen momentje van in vredesnaam dan alles maar even weer een beetje op zijn normale plaats terugleggen, niets van dat.

Kerstvakantie betekent dat er kinderen in huis zijn. Kerstvakantie betekent 24/7 “Mammaaaaaa, waar is mijn schoen/ de kat/ mijn DS/ mijn sokken/ het buurjongetje/ mijn-fiche-van-dat-spel-wat-ik-vier-jaar-geleden-gekregen-heb-van-tante-Bep/ jouw nieuwe mp3-speler???” Kerstvakantie betekent het bandje met “onder de kapstok/ buiten bij de buurvrouw/ onder je bed/ in de wasmand/ op vakantie/ het spijt me schat, drie jaar geleden had de stofzuiger ook honger, ja net als die kindjes in Afrika/ achter slot en grendel!!!!” op repeat zetten en ondertussen wanhopig op zoek naar zinnige dagbesteding voor de koters.

Want voor je het weet gaat bandje 2 op…. “Mammaaaaa, mijn broer pakt mijn knuffel af/ mijn zusje heeft mijn tekening opgegeten/ mijn broer zit mijn konijn achterna/ mijn zusje heeft mijn hamster in een Lady Gaga-outfit gepropt/ mijn broer heeft van mijn Barbie een Ken gemaakt” en als je dan niet héél rap bent dan komt uiteindelijk het gevreesde bandje 3; “Mammaaaa, hij slaat me/ zij schopt me/ hij heeft mijn poster van de muur gescheurd/ zij heeft mijn hamster het raam uitgegooid….” Enfin.

Ondertussen blijf je huisvrouw. Slecht of niet, ook in deze tijd kan je er niet onderuit. Deze huisvrouw is met Kerst dan ook nog een “gelukkige” huisvrouw…. Ieder jaar heb ik namelijk het Grote Geluk precies die ene kerstboom uit het bos te trekken die, exact op 27 december, HOP!, al zijn naalden in één keer laat vallen. Gelukkig zijn dit jaar de kerstballen blijven hangen, maar dat is ook weleens anders geweest. Dus, terwijl ik bandjes verwissel, dagbesteding zoek, dennenaalden uit werkelijk allerlei ondenkbare plaatsen in het hele huis opvis, de-door-ongeruste-buurtbewoners-gealarmeerde dierenbescherming ervan moet overtuigen dat hamster, kat en konijn bij ons thuis écht veilig zijn EN nog een paar kinderen uit elkaars buurt probeer te houden, heb ik een GEWELDIGE vakantie. Je zou er spontaan de ramen van gaan lappen.

De After-Kerst-Dip betekent voor ons allemaal iets anders, zoveel is duidelijk. Het is vakantie. En in alle eerlijkheid, ik gun het iedereen die er heerlijk van geniet. Want genieten is belangrijk. Van elkaar, van jezelf en zelfs van dat oerstomme huishouden……alhoewel?!?!!

Maar…tussen ons gezegd en gezwegen? Een beter excuus om de stofzuiger te laten staan is er toch niet?? Ik ga mijn kinderen nog maar ‘s even een knuf geven…

Probeer zelf maar uit! Hier kan je de Spotify Playlist beluisteren>>

Bij mij thuis kan rommel ook manische periodes hebben. Nadat de troep zich een tijdje heeft teruggetrokken, kan het soms ineens heel erg aanwezig zijn. Dan kan het buitensporig gedrag vertonen en echt overal liggen. Soms valt zo’n stapel rotzooi dan om, zodat het nóg meer in de weg ligt. Alsof het mijn aandacht wil vragen: kijk hoe geweldig ik ben!

Ik verdenk mijn troep er ook van om ADHD te hebben. Dan ligt het hier, dan ligt het daar. Denk je het aanrecht opgeruimd te hebben, ligt het binnen de kortste keren weer vol. Alsof de spullen vergeten waar ze horen te liggen! Mijn rommel heeft zeer veel moeite met plannen en organiseren…

Ik ben slechts een psycholoog en kan deze stoornissen niet zelf diagnosticeren. Ik kan wel met mijn vermoedens naar een psychiater gaan. Dan vraag ik meteen om medicatie. Voor mijn rommel, bedoel ik natuurlijk…

Wat is een Spotify Playlist?
Voor die vrouwen die er misschien nog niet van gehoord hebben: Spotify is een tool waar meer dan 13 miljoen tracks te vinden zijn. Een Playlist (oftewel een luisterlijst) kan je zelf aanmaken of dus één van een ander gebruiken. Zoals die van de Club van Slechte Huisvrouwen. Bij KPN krijg je nu gratis Spotify Premium bij een abonnement (tv, internet, bellen) van KPN. Zij roepen nu ook iedereen op om hun eigen Playlist te maken. Uit alle ingestuurde playlists wordt een winnaar gekozen en die wint een VIP treatment voor 5 personen op de exclusieve Spotify Launch Party. Wie weet wint onze Club van Slechte Huisvrouwen Playlits deze prijs! Dan wordt die natuurlijk verloot onder iedereen die hieronder haar ultieme schoonmaaklijst heeft opgegeven.

Wat is jouw perfecte schoonmaak song?
Noteer hem vandaag nog hieronder sld comment / reply / opmerking, want woensdag maken we de Spotify Playlist al aan. Wie helpt ons de perfecte Slechte Huisvrouwen playlist te maken?

Herkent u dit?

Ik neem nog een slokje van mijn warme wijn, de kaneel geurt zalig en het warme glas verwarmt mijn handen. Minzaam glimlachend bekijk ik de vele versieringen in de boom, de ene kerstbal nog mooier dan de andere. De prachtig verpakte pakjes liggen te wachten onder de boom. Sfeervolle kerstmuziek klinkt zachtjes op de achtergrond. Uit de keuken komt een gezellig geklus en gehak, het ruikt per minuut heerlijker. De kok is een zalig kerstdiner aan het klaarmaken. Ik ruik ook warme chocolade…

Door het raam zie ik mijn kindjes spelen in de sneeuw. Ze maken een fort, een sneeuwman en gooien sneeuwballen met George Michael. George is speciaal voor dit moment een dagje terug in de kast gekropen, heeft zijn Wham! – pruik daar op een plankje weer teruggevonden en voor de gelegenheid maar weer eens opgezet. Hij lijkt ook wel 20 jaar jonger. Maar, eerlijk gezegd, ik lijk ook wel 10 jaar jonger en van zwangerschapskilo’s is niets meer te zien. Mijn haar is ook ineens een halve meter langer.Het lijkt wel een sprookje allemaal. Met een gelukzalige glimlach loop ik naar de keuken om te kijken of de warme chocola met verse-zelf-geklopte-slagroom voor de kinderen al klaar is.

Als het stel buiten klaar is met giechelen, ravotten en spelen, komen ze richting de keukendeur voor hun welverdiende warme traktatie. De kinderen doen keurig hun schoenen uit op de mat en hangen hun sneeuwjassen netjes op de haak in de bijkeuken voor ze naar binnen komen. George schudt de sneeuwkristallen uit zijn weelderige haardos en zet zijn eerste schreden naar een hartverwarmende omhelzing.Maar… net vóór het moment dat we elkaar zullen omhelzen, net vóór het moment dat de langverwachte kerstmis-kus eindelijk zal vallen….doet -ie zijn mond open. “El, verdorie, kan ik alwéér geen schone onderbroeken vinden!! En ik wás al twintig minuten zoet om een paar bij elkaar passende sokken te vinden TWINTIG!!! Denk je nou echt dat ik daar tijd voor heb?! Wanneer ga je in vredesnaam nou ‘s op tijd dat nest van je uitkomen?! De kinderen mekkeren om eten, de kat jankt om zijn brokken en waarom is die kattenbak nou in godsnaam nog steeds niet schoon? Dat beest gaat straks nog van ellende bij de buren op de bank zijn behoeften doen! Niet dat er nog IETS te vinden is onder die enorme berg stof door het hele huis!! Die kat kan de bak niet eens meer zien! Wat? Nee, Pappa weet niet waar je schoenen zijn!! Zet ze dan ook gewoon op hun PLEK! Hoezo doet Mamma dat ook nooit?! Ja, ik KOM al!”
Terwijl mijn lief mopperend en stampend het trapgat in verdwijnt, draai ik me met een wanhopige kreun richting de wekkerradio….. “Last Christmas” moest maar ‘s uitgezet worden…..

Maar daar heeft SNS Bank nu iets op gevonden: het SNSBetalen. Mensen met een SNSBetaalrekening krijgen sinds deze zomer namelijk rente op hun lopende rekening! Ja, je leest het goed: op hun lo-pen-de rekening. Dus niks meer geld overboeken naar je spaarrekening, gewoon lekker laten staan. Weer een klusje minder!!

Deze SNSBetaalrekening geeft je 1,25% rente op je lopende saldo tot € 5.000,=. Daarnaast krijg je een tweede pas, automatisch sparen én een online huishoudboekje. Dit maakt SNSBetalen de meest complete rekening voor gezinnen. Onderzoek naar betaalrekeningen, uitgevoerd door MoneyView en de Consumentenbond bewijzen dat.

En je hoeft er niet eens wat voor te doen. Nou ja, alleen even overstappen natuurlijk. Maar ook dat neemt het Overstapteam van SNS Bank je vrijwel geheel uit handen. Geen wonder dat bijna 70.000 mensen je al voor gingen. Want wie wil er nou vanzelf rijk(er) worden?

Nieuwsgierig geworden? Lees er meer over op: www.snsbank.nl>>