Ik was eens naar een kledingwinkel geweest, met allerlei merkkleding, een winkel waar ik niet altijd iets zal kopen. Maar één keer op een VIP avond daar, met fruitsap, wijn, hapjes winkelen en met passen natuurlijk, zei de verkoopster mij dat ik een zomertype was, dat echt kleurige kleding mij goed staat bij mijn blonde haren. Ik was eigenlijk altijd maar een grijs muisje (grijze kleren) of zwart of eens kaki groen. Maar eigenlijk sindsdien ben ik dat toch meer en meer gaan toepassen. Verleden jaar was ook even en vooral rood in de mode, ik kocht dus eens voor de verandering rode schoentjes, of zeg maar schoenen want ik heb maat 42. Ik twijfelde hoor, wou toch maar eerst donkerblauw of zo, maar de schoenverkoopster zei me, je moet gewoon al is het maar iets kleins rood bij aan doen een ketting of zo een riem. Ik had toen van kledingstukken nog niks rood, daar dus wel ondertussen verandering in gekomen.

Nadien ben ik ook turkoois kleurige kleren gaan kopen, knalroze en ja die verkoopsters hebben er toch wel oog voor vind ik, ik vind het mezelf geweldig goed staan. In een vrouwen tijdschrift met een eigen kledingcollectie in een bepaalde winkel, zag ik de eerste blazers komen, knalroze, ik heb die nog niet, maar ik ben er wel verliefd op. Maar de kleurige broeken kwamen, de blazers. Verleden maand in mijn favoriete kledingwinkel twee van die kleurige broeken gekocht een rood en blauw, van linnen stof lekker luchtig in de zomer. Een zwarte blazer had ik al gekocht, maar nu wou ik toch ook zo’n gekleurd jasje, afgelopen donderdag vlak voor ik ging werken, ik liep nog even door de winkelstraat en zag de kobalt blauw jasje, na mijn werkuren meteen ervoor goed gaan kijken, passen en jaaaa helemaal blij mee. Nu heb ik al een goede jeansbroek, twee gekleurde rood en blauw, ik had al een witte broek, een groene korte broek, zwarte jeans, mhum die gele kledingstukken vind ik ook zo leuk. Op zoek dus naar een gele broek. Maar ook al ben ik 10kg afgevallen, het zijn allemaal precies skinny modellen en misschien ik weet niet hoor, ben ik te oud voor zo’n kleurige broek (34jaar) een paar zo’n gele broeken gepast, maar dat stond mij totaal niet, te dikke bovenbenen, te strak daar. Toch naar een paar winkels en een paar dagen op zoek naar zo’n gele broek dat ook gevonden voor mezelf yes! En nu ben ik content, ik kan nu met een beetje toch veel combineren, laat de zomer maar komen met leuke kleurige topjes erbij.

Toevallig van de week weer even wel want ik had een tweedehands babykamer gekocht en die zouden mijn man en een vriend en daarbij ook nog de verkopers even boven gaan zetten. Dat is voor mij dus blinde paniek, het idee een groep los lopende mensen in bijna heel mijn huis te hebben. Langs iedere kamer komen ze, door ieder vertrek lopen ze en er valt niets te verbloemen. Want schijnheilig dat ben ik vooral. Mijn praatje en de praktijk kloppen gewoon totaal niet met elkaar. Ik zeg dat ik er lak aan heb en me echt niet ga lenen als sloof van mijn eigen huis. Maar zodra er zoiets als van de week zich aandient dan werk ik het zweet op mijn rug. Kamer voor kamer struin ik door. Ik ruim, orden, stof en zeem. Ik leeg prullenmandjes, haal overal prullaria weg en laat ik maar niet spreken over de papier massa die ik verzamel op de hoop “nog in mappen te doen”, deze verdaagd dan in de kast bovenop de mappen en de deurtjes sluit ik. Zichtwerk dus en het geeft me rust. Dus de kreet dat ik er lak aan heb en ik mezelf niet leen als sloof voor mijn huishouden klopt geen fluit van. Ik leen mezelf niet als sloof maar dat ik er lak aan heb?

Ik mijd gewoon visite en vooral in de winter als we binnen moeten zitten. Dit dan in ons geval om drie redenen. Reden één zijn onze hobby’s waar zeer veel tijd in zit, reden twee is op het moment mijn zwangerschap die niet zo lekker loopt maar reden drie en zeker niet de minste reden is mijn huishouden. Ik krijg er wat van om van die hele andere type mensen op visite te krijgen als dat ik zelf ben. Van die mensen die het dus wel voor elkaar krijgen om op zondag in een keurig zwart rokje op visite te gaan. Die geen kattenharen op hun kont hebben als ze thuis van hun stoel opstaan. Die niet binnen een uur een haal in hun panty hebben van de enkel tot hun lies. Die niet een vlek op de schouder van hun bloesje hebben van hun dochter die nog even net een boertje liet. Je ziet dat ze uit een huis komen lopen waar het keurig is. Hun kast lijkt keurig, hun huis is keurig en dan? Dan komen ze hier binnen en ik voel me opgelaten en zij binnen tien minuten ook denk ik altijd.

Een dag als vandaag. Een regenachtige zondag waar ons gezinnetje behoorlijk van kan genieten. Een op het speelkleed spelende dochter op de grond, manlief achter zijn pc, ik achter mijn pc of op het speelkleed bij onze dochter. Een onopgemaakt bed boven, een wasmand vol met schone was die gestreken zou moeten worden, kattenharen op alle stoelen omdat ze vannacht overal geslapen hebben en het zijn er echt maar twee. En in de kamer waar we  zitten overal papier, pc’s en lege koffiebekers en bordjes. We zijn met onze hobby bezig en dat geeft wat rommel. En als je met een hobby bezig bent dan kan je niet strijken, stofzuigen, stoffen of zemen toch?

Ik probeer te leren van mijn manier van prioriteiten stellen want die lijkt anders te zijn als dat ik bij andere gezinnen constateer. Mijn beeld van het gemiddelde gezin is zo anders als dat het hier gaat. Hun prioriteiten liggen anders of lijken in ieder geval anders te liggen. Ik kan niet genieten van huishoudelijke taken. Ik geniet van een dag in het weekend als we kunnen zitten zoals we nu zitten. Lekker rommelig en knus. Totdat de bel gaat…..Want dan? Dan raak ik in een soort blinde paniek. Dus visite? Nee, de schijnheiligheid voert hiervoor bij mij teveel de boventoon. Laat mij maar in mijn rommeltje zitten en zoek alsjeblieft de gezelligheid niet hier. Wij voelen ons dan toch meer op ons gemak.

De relatie begon al slecht. We zijn nooit leuk voorgesteld: “Hallo Anouk, dit is Huishouden. Ze heeft zo haar eigen regeltjes, maar als je nou zo-en-zo doet, komt het best goed.” Bij mij thuis werd er in mijn herinnering nooit schoongemaakt. Mijn moeder deed alleen zichtwerk. Ken je dat, zichtwerk? Dat is zoals bij de Stampertjes uit Pluk en de petteflet. Dan stop je alle rommel die in het zicht ligt op een plek waar je niet hoeft te zijn, haalt een stofzuiger en natte lap door je huis en klaar! Je moet daarna alleen niet vergeten niet een kast of zo open te trekken, want dan kan je opnieuw beginnen. Maar goed, als je al op een verkeerde voet begint, komt het gewoon nooit meer goed. en ik heb echt mijn best gedaan hoor! Ik heb gesopt, gewassen, gestreken, alles bijgehouden, schemaatjes gemaakt, maar waar het bij vriendinnen met gewoon hup-hup-hup klaar is, sta ik na drie uur nog steeds met het zweet op het voorhoofd te soppen.

Ik heb het dus opgegeven. Ik heb een einde gemaakt aan de relatie. Ik heb huishouden aan Lief voorgesteld en ik denk dat dat een veel betere relatie wordt. Ik doe waar ik goed in ben: de was, geld verdienen en de elektronica in huis. En Lief doet de rest.

Maar nou niet gaan denken, wat doet dat mens hier, als Lief alles doet. Ik leef niet in een opgeruimd huis. Ik heb het ook opgegeven om te voldoen aan wat anderen willen. Lief en ik doen het op onze manier. Bevalt je dat niet? Wil je dat wij het anders doen? Erger je je aan het stof, de (overigens schone) was op de stoelen? Ik wijs je met alle liefde de kast, enne……eh……een stofdoek heb ik niet, maar ik kan vást wel wat improviseren, en dan mag je je gang gaan. Wij ergeren ons er niet aan.

Ik werk 2.5 dag per week in de zorgsector.

Vervelen staat niet in mijn woordenboek, lees heel graag tijdschriften (Flair, Libelle, Margriet, VROUW, viva, Runners World…..) zolang het maar geen roddelboekjes zijn. Maar eigenlijk ben ik heel erg verslaafd aan tijdschriften. Natuurlijk werk ik heel graag op mijn laptop of als ik niet thuis ben op mijn BlackBerry. Het liefst mail ik persoonlijk, maar mailgroepen zijn zeldzaam, gelukkig is wel (ook mijn verslaving) Facebook en Twitter en soms nog een beetje Hyves.

Fotografie hou ik me als hobby ook mee bezig en als het kan mail ik dus veel over wat ik allemaal doe met mijn padjakkertjes (opvoeding, school, dagjes uit) en natuurlijk met foto’s dan.

Ik kom uit Nederland, maar ik woon al 18jaar in België, helemaal verliefd op dit land maar af en toe naar mijn familie in NL of winkelen (en boodschappen) doe ik altijd heel graag in NL.

Hardlopen is ook een uitlaadklep voor mij, als ik kan doe ik 3x per week een looptraining. Als het kan doe ik zoveel mogelijk mee met hardloop evenementen. 3 jaar geleden begonnen met start to run, toen ik dat kon, voor de eerste keer mee gedaan met de 10 km van GroetuitSchoorl run, dit jaar daar mijn eerste halve marathon gedaan. Ik ben een kilometervreterke geworden. De ten miles van Antwerpen is ook mijn favoriet. Begin deze maand ook de Spartacusrun gedaan (survival run) af en toe nog met mijn vriendin woensdag voormiddag fitnessen (eerst dronken we koffie en elke woensdag bijkletsen) nu hopen we fitnesbabes te worden . Heel soms ga ik ochtend zwemmen, om half zeven ’s morgens in het zwembad duiken en wat baantjes trekken. En ook nog mountainbiken.

Geen zittend gat dus. Gitaar leren spelen wil ik ook, kan alle akkoorden, maar heb wat moeilijkheden met de slag, daar soms niet dan de motivatie om door te zetten.

Het huishouden….mhum dat doe ik ook natuurlijk maar ik zorg ook voor de nodige ME time momenten, of er te zijn voor mijn padjakkertjes.

Sinds november 2011 volg ik het Sonja Bakker dieet en er toch 10kg mee afgevallen, eindelijk in een gezonde BMI, de weegschaal onder de 70kg… ik merk het ook met mijn hardlopen, ik was eerst zo’n pinguïn met mijn lopen, nu kan ik tempo loopjes ook langere afstanden volhouden. En ik vind die recepten uitproberen en die weekschema’s zo leuk eigenlijk, dat ik blijf Sonja Bakkeren (alleen nu minder streng) zou toch eigenlijk nog een paar kilo’s eraf mogen, maar ik snoep ook zo graag

Ik was altijd het soort moeder wat medelevend glimlachte en volhartig alle mogelijke vormen van respect uitte op het moment dat ik van iemand anders hoorde dat “ze” er weer waren. Allerlei horror-verhalen deden de ronde, de één nog erger dan de ander. Knuffels in de vriezer, jassen naar de stomerij, dekbedden elke dag opnieuw op 60 graden in de wasmachine, elke dag wassen, wassen en nog eens wassen. En elke dag stofzuigen tot je erbij neervalt. Hele slaapkamers naar de vuilstort. Gillende kinderen bij het kammen en stinkende anti-luis-shampoo die je drie maanden later nog ruikt. Wat een ramp. Dus ja, ik leefde altijd inténs mee met de slachtoffers van dit parasitaire horror-leger. En was daarna altijd ongelofelijk blij dat ik het niet was.

Maar dat is dus over.

“Mam, ik heb een beetje kriebel”. Oeps. Voor ik het wist, was ik aan het Googelen naar de meest agressieve bestrijdingsmiddelen, plantaardige bestrijdingsmiddelen, esoterische bestrijdingsmiddelen, wasadviezen, knuffel-bewerk-adviezen, matras-bewerk-adviezen en verschillende soorten luizen- en netenkammen. Knowledge is power, tenslotte. En ik ging me niet op mijn kop (haha) laten zitten door deze minuscule monsters. Mooi niet.

Hop. Aan de slag. Zodra mijn oudste zijn eerste behandeling onder de douche uitzit, trek ik de hele bovenverdieping leeg en prop alles wat ik maar kan vinden in de wasmachine-met-speciaal-was-spul. Trommel na trommel prop ik vol, terwijl de enorme berg wasgoed sneller groeit dan een pot onkruid op Pokon. Terwijl mijn wasmachine overuren draait, ruim ik een la in de vriezer leeg voor de favoriete knuffels van de kids, en de rest sluit ik op in afgesloten plastic zakken. Quarantaine voor een week minimaal.

Eerste behandeling bij oudste klaar, uitspoelen en hop, meteen door voor de tweede. Wasmachine leeggooien in de droger en hup, de volgende was aan. Stofzuiger aan, dekbedden inspuiten, kussens in aparte zakken. Stofzuiger door de eerste verdieping, kind afspoelen en onder de crème-spoeling, was nummer vier aan en droger nummer twee leeg. Kammen bij kind één en kind twee preventief behandelen onder de douche. Stofzuiger over de tweede verdieping. Bedden afhalen, matrassen inspuiten en verder stofzuigen.

Uitspoelen van kind twee en hup, behandeling twee er meteen achteraan. Stofzuiger door naar begane grond. Moeder Mina, konden we nou echt op niets anders zitten dan textiel?! Note to self: voortaan alleen nog maar plastic meubelen in huis!! Hoezen van de bank, hop naar zolder. Kussens inspuiten. Tafelstoelen nabehandelen. Stofzuiger door de huiskamer. Kind twee onder de crème-spoeling en kammen. Was nummer driehonderd eruit, droger nummer vierhonderd aan. Badkamer ontsmetten. Getverdemme, daar lóópt er nog één! Badkamer grof ontsmetten. Wc’s dan allebei ook maar, je weet maar nooit. Pyjama’s aan. Koffie. Pffff.

…….?!….

Krijg nou wat. Ik…..zit…..in…..een….schoon….huis.

Nou ja. Eens in de acht jaar is dat zo slecht nog niet. Toch?

Ik werk fulltime en Lief is huisman. Eigenlijk hoor ik hier dus niet thuis. Maar ik werkt natuurlijk niet voor Piet Snot fulltime, juist OMDAT ik de slechtste huisvrouw van Nederland ben, werk ik full-time. O, je wilt weten wat voor werk ik doe? Nu werk ik nog voor een grote ROC in Rotterdam als coördinator, maar eind van dit schooljaar moet ik weg. Ze moeten bezuinigen dus mijn tijdelijke contract niet verlengd. Ik ben dus nu druk aan het solliciteren.

Hoe ziet mijn gezin er uit? Allereerst mijn drie bloedjes van kinderen: Bigfoot van 18. Begint deze week met zijn examens! Duimen dus. Lief heeft overigens gezegd dat hij de sloot inspringt als hij slaagt… Extra reden om te duimen dus. Dan is Flappetapper van 15 de volgende. Eigenlijk te slim voor zijn eigen welzijn. Zou op zijn gemak het VWO kunnen doen, maar doet nu dus VMBO door niets te doen (letterlijk….). Hij haalt zessen op de kennis die hij al heeft. Ik vraag me regelmatig af hoe hij het zou doen als hij een keer een boek open zou doen…. En dan hebben we Poffertje nog. Hij is een eigenwijze kleuter van 5. Een entertainer in hart en nieren. Hij danst, zingt, speelt toneel en haalt de meeste vreselijke kunsten uit.

Lief is mijn steun en toeverlaat en een veel betere huispersoon (is het je ooit opgevallen dat het eigenlijk een vreselijk seksistische titel is, huisvrouw?) dan ik ooit kan zijn. Hij is precies zoals een man hoort te zijn: groot, breed, oorbellen EN tatoeages! Hij vind niets zaliger dan thuis aanrommelen, beetje klussen, met Poffertje naar de kinderboerderij, vissen of anderszins “mannendingen”. Ik vind het best, zolang hij nog niet de kroeg induikt met Poffertje en ik niet hoef te strijken (dat doen we thuis sowieso niet…) of meer van die onzin. Verder is Lief enorm creatief en enorm slim en betrokken. Ook hij heeft overal een mening over. Ja, dat botst weleens. Het houdt mij in ieder geval scherp.

Dat was het wel zo’n beetje. Je weet in ieder geval wie je voor je hebt als je mijn blogjes leest.

Tot snel!

Voor mij in de bank zat een Vreselijk Geslaagd & Gemiddeld Gezin: vader, moeder, zoon en dochter. De kinderen volgens de laatste mode gekleed, vader met kort grijzend haar en een keurig gesteven overhemd, moeder met hip kort kapsel en Gaastra-jas. Zo’n stel dat aan alle kanten uitstraalt dat ze het hebben gemaakt. Zij hebben hun hele leven op orde en geven anderen (mij) onwillekeurig het gevoel dat die (ik) dat niet hebben. Zo’n stel waarvan je zeker weet: die zijn zó efficiënt, die hebben nooit eens lol met zijn tweeën. Die leven voor de kinderen. Die hadden voor het laatst seks voor het tweede kind.

Waarschijnlijk had zij ooit lang haar. Waarschijnlijk is dat met de geboorte van haar eerste kind eraf gegaan. Dat is wel zo efficiënt. Soms vraag ik me wel eens af of ik iets gemist heb. Of er stiekem een stille afspraak bestaat tussen geslaagde succesvolle moeders: het haar moet er af. En dan niet in een boblijn, nee, echt kort. Hip kort. Sylvie Meis-kort. Ik heb mijn lange lokken nog. Ze hangen in de weg, komen voor mijn gezicht, kriebelen in Thijmens gezicht, maar ze gaan er niet af. Geen haar op mijn hoofd die daaraan denkt.

Waarom zijn er zoveel moeders die lijken te denken dat je kort haar moet hebben? O ja, ze hebben hun leven heel goed op orde en dat stralen ze uit. Je ziet het aan ze: hier loopt een Efficiënte Moeder. Alles gaat volgens het boekje, ze zijn nooit onzeker en weten altijd wat ze moeten doen. Bij hen voel ik me altijd een jong meisje dat net komt kijken. Ik krijg dan het gevoel dat ik alles verkeerd doe. Dat zal ongetwijfeld meer aan mij liggen dan aan hen.

Ik heb geen efficiënte dagindeling. Te vaak bedenk ik me net op tijd dat ik weg moet voor een afspraak. Regelmatig heb ik dubbele afspraken. Mijn huis is niet hip gestyled en steriel schoon. Sterker nog: het is een rotzooi. Ik heb geen idee wanneer mijn kind wat moet kunnen, ik zie het allemaal wel. Toen het consultatiebureau zei dat Thijmen geen kruiden in zijn eten mag, kreeg hij dat al drie maanden. Intussen doen we waar we zin in hebben. We hebben lol. Ons leven draait om ons hele gezin, niet alleen om de kleine. Wij hebben ons aan hem aangepast, maar hij ook aan ons. Soms laten we hem ‘s morgens lekker lang spelen in bed, zodat wij tot elf uur uit kunnen slapen. Het gebeurt dat hij zichzelf moet vermaken, omdat zijn vader moet werken en ik GTST wil terugkijken.

We hebben lol. Met zijn drieën, maar ook met zijn tweeën. De avonden zijn ons heilig. Ook al wil Thijmen niet slapen, maar eerst nog spelen: hij gaat tussen half acht en half negen naar bed. Zolang hij niet huilt, maakt het mij niet uit hoe lang hij wakker blijft. Hij valt vanzelf wel in slaap en wij hebben de woonkamer voor onszelf. Overdag is de tijd om met hem te spelen. Misschien hebben we over een tijd lol met zijn vieren. We zien wel. We plannen niks. En ik vind het best. De dag dat ik kort haar en een Gaastra-jas wil, mag iemand me lek schieten.

(PS: ik besef mij terdege dat ik nu alle moeders met kort haar over één kam heb geschoren en dat dat niet terecht is. De meeste mensen generaliseren.)

Nee, huisman poetst en boent en laat zich door niets uit het veld slaan. En toch…het is en blijft een man. Au, nee, niet schoppen. Ik bedoel dat echt niet verkeerd. Maar hij mist een heel klein beetje oog voor detail. Ja, hij gaat als een razende Roeland door het huis. En gebruikt daarbij een boel thee- en vaatdoekjes die ik overal in emmers en op kasten terugvind.  Wat mij vervolgens weer een halve trommel was oplevert.  Hij schrobt (of gebruikt een spuitbus) als een bezetene, maar vergeet dat je ook IN de magnetron wel eens wat vuiligheidjes aantreft. Dat bij het stofzuigen het niet erg is als je ook de spinnenwebben weghaalt.  En als hij weggaat staan alle snuisterijtjes op een andere plek, vind ik het krukje van de douche terug in de gang en staan de kaarsen niet op tafel, maar op de kast.  Overigens, over dat stofzuigen: ik vind het bijzonder om te zien dat hij daarmee begint terwijl ik, als ik schoonmaak, juist eerst ga stoffen en poetsen en uiteindelijk dan pas ga zuigen en dweilen. Maar goed,  een kniesoor die daar op let. Toch?

Aagggr, en dat is het nou…dat valt me dus op. Ja, echt.

Het kan overal een troep en rommel zijn, ik zie dingen als een vlek op de kast, een stoflaag op een lamp en een veeg op de deur. Dus eigenlijk ben ik helemaal geen slechte huisvrouw als ik er over nadenk . Ik heb alleen geen tijd om goede huisvrouw te zijn, het ontbreekt me aan tijd om iets met die lullige details die ik prima zie, te kunnen doen.

Dus, bestaan slechte huisvrouwen eigenlijk wel? Of in dat verlengstuk, slechte huismannen zonder oog voor detail? Want wat is de definitie van slecht? Is het slecht om als er onverwacht visite voor de deur staat al die ‘doe-ik-zo’tjes’ snel in een grote kast te schuiven? Is het slecht om maar één keer in de twee maanden de ramen aan de buitenkant te laten lappen zodat je dat ook niet vaker aan de binnenkant hoeft te doen. Ben je een slechte huisvrouw als je iemand anders inschakelt om jouw huishouden te huishouden. Nee toch. Dan ben je gewoon een huisvrouw zonder tijd. Of zonder zin, want dat kan natuurlijk ook.  En ook daar is eigenlijk niets mis mee. Als je tenminste wel iemand hebt om het werk voor jou te doen, want anders kom je letterlijk om in de rotzooi en dan denken mensen weer dat je een slechte huisvrouw bent.

Pfffff, dat probleem is opgelost. Geen slechte huisvrouwen meer. Jippie. Ik heb dus een huisman die het grove werk doet. En moet mijn ogen maar sluiten voor die doekjes overal, het vergeten randje van de kast en het dopje van de afvoer in de wasbak waar nog tandpasta in zit. Of ben ik dan eigenlijk toch een slechte huisvrouw?

Wij, als Nederlanders, vinden het wel heel fijn om er op uit te trekken. Weg van het standaard leven. Op naar ons favoriete buitenplekje. Toch is er duidelijk een verschil te merken tussen wat mannen en wat vrouwen ontspannend vinden. Mannen willen het meest rust. Gewoon rust en stilte. Niks anders. Maar vrouwen vinden het juist heerlijk om te ontspannen met kinderen of met een lekker spannend boek. Aan de ene kant snap ik het wel. Wij als vrouwen kunnen gewoon niet ontspannen zonder kinderen. Want ja, zoals je al las willen de mannen er duidelijk geen kinderen bij. En aangezien het illegaal is deze gewoon op straat te dumpen, zullen wij als vrouwen ons maar weer moeten opofferen. Ondertussen zijn we er zo aan gewent dat we zelfs denken dat we het ontspannend vinden. Gehersenspoeld noemt men dat.

Een 3D boxershort. Een wat? Ja, 3D boxershort! Tegenwoordig worden deze driedimensionale boxershorts verkocht in verschillende winkels. Ik hoor je al denken, “heel leuk allemaal maar wie zit er nou te wachten op een 3D boxershort?” Nou, ik denk dat het je echt zal verbazen. Het blijkt namelijk een nieuwe hit te zijn en er zijn vele mensen – vooral vrouwen – die er al een hebben aangeschaft.

Dag dag, 3D televisie. Halloooo 3D boxer. Want ja, zeg nou zelf, waar kijk je liever naar.. Bij de boxershorts zitten van die o-zo-mooie 3D brillen. Als je deze opzet, gaat het spektakel beginnen. We zijn de laatste tijd erg bezig met 3D televisies, 3D bioscoopfilms en 3D printers. Nu dat er ook 3D boxershorts op de markt komen, kan het volgens mij niet lang meer duren voordat we permanent met zo een charmante 3D bril over straat moeten lopen omdat we anders niets meer kunnen zien.

Je kan veel zeggen over met de mode meegaan, maar als ik ooit met zo een ding over straat loop, is er echt iets niet goed. Waarschijnlijk ben ik dan, of gepakt door de huisalien, het huishouden is me allemaal naar het hoofd gestegen, of ik ben gehersenspoeld door een van de gnoompjes ( lees: kinderen ) in huis.