Het leuke is dat het niet zo maar wat etiketjes zijn. Je kunt kiezen uit 30 verschillende afbeeldingen waar je de naam van je kind op kunt toevoegen. Ook een een eigen ontwerp of foto is mogelijk. Je hoeft ook niet bang te zijn voor ruzie, want je kunt 6 verschillende etiketten maken. Voor elk kind dus zijn of haar eigen etiket. Of natuurlijk voor jezelf…

Met het naametiketje maak je in een handomdraai je eigen Spa Reine Kids flesje. Leuk en handig om mee naar school te nemen, zo herkent je kind direct zijn of haar eigen flesje. En omdat het lichaam van kinderen voor 75% uit water bestaat, draagt het drinken van voldoende water bij aan een gezonde groei. Het Spa Reine Kids flesje ligt lekker in de hand en dankzij de handige klikdop behoort knoeien tot het verleden. Iedereen kan de waterflesjes personaliseren met deze naametiketten. Voor wie geen actiecode heeft zijn de kosten € 2, anders zijn ze helemaal gratis!

Kijk voor meer informatie op www.spakids.nl. Meedoen kan van 15 april t/m 1 augustus zolang de voorraad strekt.

Het is allemaal niet slecht bedoeld, echt niet, maar ik kom mezelf regelmatig tegen met de spreekwoordelijke schoen in mijn mond. In de loop van de tijd heb ik me daar ook maar bij neergelegd. Het is chronisch. En het wordt niet meer beter. Dus, ach. Als ik nu gesprekken moet voeren met juffen, dokters, moeders, patiënten of wie dan ook, dan zeg ik het gewoon erbij. “Sorry, ik ben politiek gehandicapt”. Liever politiek incorrect en eerlijk, dan politiek correct en onbegrijpelijk. Meestal werkt dat prima. Meestal.

De meesten om mij heen nemen zelf ook geen blad voor de mond. Heerlijk, dat ‘soort-zoekt-soort’. Okee, zij doen dat vaak weloverwogen en uiten dan een goed onderbouwde mening – in tegenstelling tot ondergetekende, die regelmatig losse flodders aan tekst ventileert – maar toch. Ik weet wel waar ik aan toe ben. En hoe. Want die eerlijkheid betekent natuurlijk wel dat ik ze zelf ook links en rechts om de oren krijg. Over alles. Ik hoor al dat ik naar de kapper moet voor ik het zelf kan bedenken, mijn kleding wordt regelmatig naar de textielbak verwezen als het niet meer in het huidige modebeeld past (of in het modebeeld van drie jaar geleden) en tsja….dat huishouden komt ook weleens aan de orde.

Vorige week was zoonlief ziek. Dat gebeurt vaker. Het is een kind. Ook wel bekend als  ”vergaarbak van virussen en bacteriën”. Als kind kom je bovendien de hele dag in aanraking met andere vergaarbakken van dat soort. Neem daarbij een winter met een Napoleon-complex (extreem dominant aanwezig uit minderwaardigheidsgevoel….aggossie) en ja, dan zijn kinderen weleens wat vaker ziek. Maar….voeg aan deze mix de leus ‘eerlijkheid boven tact’ toe en je krijgt nog weleens ehm…interessante gesprekken. Met vrouwelijke kennissen, met name.

“Wat?! Alweer ziek? Jeetje, El….da’s wel vaak, hè? Hee…Heb je weleens gedacht aan huisstofmijt-allergie? Dat hoor je wel vaker tegenwoordig, toch? Ja, sommige kinderen zijn er gevoeliger voor dan anderen, hè. En jij bent nou eenmaal niet één van de schoonsten, zegmaar, dus tsja…”  Ehm…hallo?! Alsof ik in een vieze kattenbak woon…ik ben Slechte Huisvrouw, geen Non-Huisvrouw…grrrr! Gelukkig had ik die stof-theorie in mijn moederlijke onzekerheid zelf ook al bedacht, gegoogled, besproken met de huisarts, de sjamaan en de postbode, dus in dit geval wist ik heel zeker dat huisstofmijt-allergie NIET een oorzaak was van de griepverschijnselen van mijn kind. Want dat was namelijk gewoon de griep.

In dit geval kon ik dus heel rustig en kalm die weloverwogen, goed onderbouwde mening naar mijn eerlijke doch tactloze gesprekspartner terugkoppelen… heel politiek correct. Want ondertussen had ik toch last van wat stoom uit den oren, eerlijk gezegd. Een klein beetje. Boel. Dus… kan iemand me even vertellen waar ik het laatste modebeeld kan vinden? Ik voel de onbedwingbare neiging om heel politiek incorrect mijn mening over háár kleding eens te gaan ventileren… Gna. Of is dat nou heel Haags…?

Er is een tweede spruit op komst. Al een paar maanden eigenlijk. En die spruit moet natuurlijk wel een eigen slaapkamer hebben straks. Nu hebben we drie van die kamers, waarvan één door ons bewoond wordt en één door de oudste spruit. Dus is er één over. Die natuurlijk volstaat met allerhande zooi die nergens anders past, zoals logeerbedden en een wasrek. Het plan leek heel eenvoudig: die kamer gaat leeg, Thijmen verhuist daarheen en zijn oude kamer wordt dan babykamer. Met minimale aanpassingen; het ledikant moet vervangen worden door het wiegje en klaar is kees. Vandaag zouden we dan een begin maken met het opruimen van de spare bedroom. De meeste zooi kan naar zolder; dat is makkelijk. Maar dat wasrek he, dat moest wel ergens een goede plek krijgen. Aan ons voeteneinde was wel plek, had ik bedacht. Waarbij ik me natuurlijk niet bewust realiseerde dat het daar ook al volgestapeld lag met oude handdoeken, dekbedden en andere zooi.

Voor we het wisten, waren mijn lief en ik dus bezig met het uitmesten en schoonmaken van onze eigen slaapkamer. Afstoffen, zooi weggooien, ramen poetsen, stofzuigen… Blijkt dat dekbedden ook gewoon de wasmachine in kunnen, wie had dat gedacht? Twee uur naarstig samenwerken later was er niet alleen ruimte voor dat stomme wasrek, maar was ook alle overbodige troep weg en was de canvasfoto die al drie jaar in de vensterbank stond opgehangen. Toen moest de was nog worden opgehangen… Natuurlijk was ik zo enthousiast geweest om twee wassen achter elkaar te draaien. Intussen was mijn lief bezig met het leggen van een netwerkkabel naar de kelder. Want oja, dat was ook zo, de fileserver annex webserver annex mailserver in de vorm van een oude laptop waarvan de accu al jaren stuk is stond óók op die kamer. Die is dus nu verhuisd naar de kelder, waar dus nu ook een netwerkaansluiting is. Vind ik toch stiekem wel heel chic en modern: een kelder met internet.  Zou daardoor de waarde van ons huis ook stijgen?

En toen alles was gedaan ploften wij heerlijk op de bank neer om helemaal niks meer te doen. Stond ik daarna ineens voor mijn gezin een übergezond vispotje in elkaar te draaien… Want uiteindelijk had Ede Staal toch wel weer gelijk: elkenain het ‘t veujoar in de kop.

Arla Zin is een 100% natuurlijke drinkyoghurt zonder vet én zonder kunstmatige zoetstoffen. Arla Zin is namelijk de eerste drinkyoghurt die gezoet is met honingkruidextract, ofwel Stevia. Het extract is een natuurlijke zoetbron en is daarnaast ook caloriearm. Een glas (van 100 ml) met Arla Zin heeft slechts 39kcal!!! Hierdoor is Arla Zin uniek, het is een 0% vet drinkyoghurt. Lekker, goed voor de lijn en dus zónder kunstmatige zoetstoffen! Ook zin gekregen? Arla Zin is verkrijgbaar in 3 verschillende – laat de zomer maar komen – smaken, namelijk rode vruchten, mango en aardbei. Zo kunnen we er weer tegenaan!

Kijk voor meer informatie op www.honingkruid.nl en www.arla.nl/zin.

Ik geloof in humor. Saaie zooi is zoveel makkelijker te slikken als je er flink de draak mee kunt steken. Ik hoop dat ik dat in mijn blogjes hier ook lekker heb kunnen doen. Maar soms steekt er iets eventjes hard. Venijnig. En is het niet zo grappig meer. Hoe suf het ook lijkt. Kijk even met me mee.

Maandagmorgen. Kinderen naar school, was aanzetten – I know….op maandag, hoe kán je?! So sue me  -, mantelzorgen, onderweg daarheen nog wat boodschappen doen. Andermans huis stofzuigen, dweilen, badkamer en wc ontsmetten, ijskast volzetten en administratie wegbrengen. Terug naar huis. Was ophangen, boterham eten. Hop,  alweer tijd om naar school te gaan. Kinderen wegbrengen naar sport en speelafspraken, weer ophalen en dan koken. Eten. Kinderen naar bed en dan aan de studie. Naar bed.

Dinsdagmorgen. Kinderen naar school, langs de markt terug naar huis. Eigen huis stofzuigen, dweilen, badkamer en wc ontsmetten. Kinderkamers langslopen en de bedden afhalen. Was aanzetten. Bedden opmaken. Hmmm….dit duurt veel langer in mijn eigen huis dan bij een ander…Telefoon. Tuurlijk neem ik vriendje twee ook mee naar sportles vanmiddag. Geen punt. Boterham eten en nog heel even dat verslag doorlezen. Kinderen halen, even snel een boterham extra en door naar sportles. Ja, alweer. Nu van die ander. Terug naar huis, vroeg koken, pappa-sport-avond-vanavond. Kinderen naar bed, man de deur uit. Shit! Was vergeten. Was ophangen, was van gisteren op de stapel. Naar bed. O nee. Eigen bed nog opmaken. Slapen.

Woensdagmorgen. Kinderen naar school. Afspraak met juf. Terug naar huis. Mamma-is-dwars-dag, dus niks was opvouwen. Uurtje extra studeren en werkopdrachten bijwerken. Onverwachte koffie-gast. Gezellig. Hop, tijd voor school. Kinderen thuis met vriendjes voor lunch. Eén grote bende tot een uur of vier. Vanavond maar even makkelijk doen met eten. Kinderen lekker vroeg in bad. Kinderen naar bed. Afspraken voor mantelzorg inplannen. Administratie bijwerken en even bijkletsen op de bank. Naar bed.

Donderdagmorgen. Kinderen naar school. Die klere-was opvouwen. Grrrrr!!! Dan door voor boodschappen (de grote, deze keer). Telefoon. School. Kind ziek. Oeps. Kind ophalen, onder een dekentje op de bank. Kopje thee erbij. Extra was draaien voor extra pyjama’s en bedspul. Voorlezen samen op de bank. Ondertussen boterhammetje erbij. Afspraken verzetten, per mail overleg over vanalles en nog wat (lang leve de telefoon-met-internet). Dierenhokken verschonen. Kind nummer twee ophalen op school. Nee, geen vriendjes vanmiddag. Rustig aan vandaag. Vroeg eten, zelf door naar de sportschool. Douchen thuis en door naar bed.

Vrijdagmorgen. Kind naar school. Kind nummer twee nog op de bank. Spelletjes doen en boekje lezen. Mamma nog even wat werkdingen overleggen en verslag afwerken. Telefoonrondje. Kat ziek. Dus extra dweilen. Oja, dan ook maar even stofzuigen. Even een speed-boodschap doen en kind één weer ophalen op school. Filmpje erin en allebei maar op de bank. Kat nog steeds ziek. Dierenarts bellen. Vanavond even langs. Boterhammetje als avondeten, kinderen naar bed, kat naar de dokter, pillen erin en terug naar huis. Manlief gaat naar een vriend vanavond. En mamma?

Wijntje op de bank en stomme series kijken. Zo.

Dit is gewoon maar een greep uit een stapel weken, heel versimpeld (de helft ontbreekt nog) opgeschreven. Ik bedoel, dit is al best saai om te lezen, lijkt me zo. En aangezien dubbel zoveel tekst dubbel zoveel saai is in dit geval….doen we dat maar even niet. Deze week was rustig, meestal is er ‘s avonds ook nog wel meer te doen. En dus overdag ook. Dit is nog best braaf in het huishouden, dat loopt ook niet altijd zo (slechte huisvrouw ben je nou eenmaal altijd, toch?). Soms loopt het zus, soms loopt het zo.

Maar nu de Indianen. Ik weet het niet, misschien doe ik het niet goed allemaal en is dit ‘helemaal niks‘. Want dat schijnen mensen te denken als je zegt dat je niet buiten de deur werkt en thuis bent. Dan doe je ‘helemaal niks‘. Sterker nog, dan ga je ‘eindelijk óók wat doen‘ als je een ‘baan-wél-buiten-de-deur’ vindt. Tsja.

Laatst sprak ik weer zo’n ‘vriend’ van me. “Ja maar El, waar heb je het danallemaal  zo druk mee? Ik bedoel, ik doe thuis toch ook de was?” Ja….één dag in de week (in dit geval) en als hij moe is, vraagt hij zijn moeder om voor de kinderen te zorgen NADAT ze de was aangezet heeft. En zo kan ik nog wel wat voorbeelden noemen. Okee. Dat mag. Prima. Echt. Maar ik doe het toevallig al iets langer. En elke dag van de week. Zelf.

Dus…zeg nooit meer dat ik ‘helemaal niks‘ doe. Tot je in mijn mocassins gelopen hebt. Zelf. Dus.

Twee. Hele. Volle. Manen. Lang. Volgende keer steek ik graag weer ergens de draak mee. Beloofd

De oudste dus met de bus naar school, de middelste wordt altijd al met de schoolbus gehaald en ik vertrok iets eerder, de kleinste aan school en dan maar filerijden, stapvoets, voldoende afstand houden door het sneeuwlandschap. Waar ik normaal op 12 kilometer een twintigtal minuten over doe, werd nu een uur! Gelukkig maak ik me daar niet meer druk in, de Flair natuurlijk al gekocht zoals elke dinsdag, zo kon ik het rustig doorbladeren. Ik belde even mijn cliënt op (ik werk in de thuiszorg) dat het wat later werd. Met alle begrip, ze vonden het al zot eigenlijk dat ik onderweg was, tja veel keus heb ik niet (of het moest echt niet te doen zijn) een half uur later kwam ik aan. Maar dat vind ik ook niet erg, is verplaatsing tijd ,precies dat mijn werktijd ook sneller ging. Vervanging maar als mijn collega na haar studies voor bejaardenhelpster voor ander werk gaat, wil ik bij deze mensen blijven, dat klikt echt.

Zoals elke dinsdag heb ik mijn multifunctionele broek aan (voor te werken maar ook om nadien mijn hardlooptrainingen te doen) sport bh, sportsokken en loopschoenen. Maar ik besloot eerst naar de Appie te gaan, eens zonder Sonja Bakker boodschappenlijst. De reclame slogans daar zijn ‘hardlopers’ is het nu omdat ik mijn loopschoenen aanhad?

Met een volle kar reed ik nadien weer richting huis, eigenlijk wou ik dus nog echt mijn looptraining doen, maar hoe meer de tijd weer drong hoe minder zin ik kreeg, ik besloot thuis lekker even in bad te gaan. Maar ik kwam thuis, boodschappen uitladen (wat een werk hé, in de winkelkar, aan de kassa uit de kar, terug in de kar, in de kofferbak van de auto en dan nog eens thuis) het was dus ondertussen half drie! Een half uurtje later moest ik de kleinste al van school halen. Dus ik besloot ook nog even mijn bad momentje uit te stellen tot ik de kleinste van school had gehaald ik ben dan wel heerlijk in bad geweest maar ook deze tijd moest ik beperken, want de schoolbus ging ook weer bijna voor de deur staan. Even een Flair reportage kunnen lezen. Na het bad me lekker ingesmeerd met body olie hmm…

Maar toen kwam dus de middelste van school ‘ik heb honger.’ Dan nog eens de oudste, dus het was eten maken en speedcleaning in één keer. Nog even….héhé met wat hulp vooral van de oudste dat toch ook gedaan oef… en nu ME time, aan de laptop, veel lezen, psychologie leren en vooral rustig aan. Even gas terug. Maar het huis is netjes, de kasten weer vol boodschappen (lees chips en koeken vooral voor het gezin) eindelijk even genieten…

Waar wij Nederlanders roepen dat ‘een ongeluk nooit alleen komt’ en de Amerikanen ‘anything that can go wrong, will go wrong’ graag rondbazuinen, weten de Britten precies hetzelfde op een nét wat mooiere, minder directe, bijna poëtische manier te brengen. Heerlijk. En toepasselijk….in letterlijke zin. Terwijl ik nu achter mijn laptopje zit te schrijven zijn de wolken buiten heftig aan het ruziën over de volgende golf neerslag die ze naar beneden gaan storten. Regen, sneeuw, hagel, regen, hagel, ijzel, sneeuw…..het wisselt per minuut en het is véél. Alsof ze de titel van dit stukje begrijpen.

Jammer genoeg is de uitdrukking niet voor niets een bekende uitdrukking. Het is namelijk wáár. Een ongeluk komt over het algemeen – inderdaad – niet alleen. Gelukkig kan je het wel op verschillende manieren bekijken; een ‘ongeluk’ is tenslotte niet altijd letterlijk een ‘ongeluk’. Het kan ook betekenen dat er ineens allerlei dingen tegelijk gebeuren. Dingen die je nou niet helemaal verwacht. Zegmaar.

Zo was ik  al een tijdje op zoek naar een parttime baan. Vanalles geprobeerd en gesolliciteerd, maar eigenlijk nul op het rekest. Tot er ineens een telefoontje kwam. En een brief. En een mail. En nog een telefoontje. Vanuit het niets moest ik allerhande opvang gaan regelen en stond ineens te goochelen met kinderen, tijdsplanningen en agenda-indelingen om her en der op gesprek te kunnen gaan. Maar goed, dat ging. En het was leuk. En ik had tijd. Ik klaag niet.

Maar…vanuit datzelfde niets kwam er ineens de vraag om een paar zieke dieren in huis te nemen om te verzorgen. Okee, want dat had ik beloofd. Ik had tijd, tenslotte. Prima. Doen we ook. Geen punt. Ik klaag niet.

Daarnaast besloten we dat schilderklusje bij onze hulpbehoevende familie ook op te pakken. Ja, want voor je het weet ben je weer een jaar verder. En ik had tijd, tenslotte. Prima, dat kan. Ik klaag niet.

Bovendien, laten we dat vooral niet vergeten (bláááá!!), draait het huishouden ook door. Ik vond mezelf – alweer vanuit dat niets, dat toch niet zo niets bleek – regelmatig ‘s avonds laat nog terug op zolder om in ieder geval de schone-onderbroeken-voorraad op peil te houden. Hmm. Toch wel een beetje gek. Maar goed, ik klaag niet.

En toen begon het te gieten…..

Mijn nieuwe werk werd een parttime baan met een fulltime trainingsperiode (okee, wáár was dat vat met extra oppas-lieverds?!).  De verzorgdieren moesten ineens één voor één met gillende spoed op onmogelijke tijden naar de dierenarts (‘s nachts ieder uur medicijnen toedienen, okee, túúrlijk, fijn!!). En het ‘even witten’ bij de familie? Dat escaleerde – direct – naar een fullblown huisrenovatie (welja, dat kan er ook nog wel bij, waar heb ik mijn Bob de Bouwer-pak gelaten?!).

Ondertussen werd er onder mijn eigen dak een gruwelijk complot gesmeed door de onderbroeken en de wasmand, met de gijzeling van AL het wasgoed (lees: kleding) tot gevolg. De boodschappen (lees: voorraad) speelden naar hartenlust verstoppertje en oefenden hun verdwijn-trucs met groot succes. En ergens bekroop me elke keer bij thuiskomst het nare gevoel dat mijn huis een tintje grijzer geworden was (lees: de stofzuiger speelt in dit verhaal geen rol. Dus.).

Om het verhaal compleet te maken, staat er in zo’n periode van chaos boven mijn huis altijd een enorm neon-bord te knipperen “Onverwacht bezoek WELKOM!!” Grrrr! Als ik dáár ooit de stekker van vind, smijt ik dat ding meteen bij het grofvuil. Onmiddellijk. En…. in dit geval kwam er met het onverwacht bezoek óók nog een ongenode gast mee. De buikgriep. Met alle gevolgen vandien (lees: gebruik vooral je eigen fantasie).

Dus…er komt nu nog rook uit de overbelaste wasmachine,  de droger is de geur van smeulende was voorlopig nog niet kwijt en de bank staat nog steeds in zijn blootje omdat die (godzijdank wasbare) hoezen nou eenmaal een week nodig hebben om te drogen…..gelukkig houd de zieke familie met hun slaapzakjes de blote bank nog een beetje warm. Het arme ding.

When it rains….it pours. Big time.

Maar ik klaag niet. Een ‘ongeluk’ is tenslotte maar net wat je ervan maakt….

Toch? :/

De opdracht is een mooie, originele of grappige foto in te sturen waarop jong en oud te zien zijn: een opa met kleinkind bijvoorbeeld, of een buurvrouw die het verdient om eens in het zonnetje gezet te worden. In de motivatie moet de inzender aangeven waarom juist deze oudere man of vrouwe een lekkere pannenkoek verdient. En er zijn leuke prijzen te winnen. Denk aan een jaar lang gratis pannenkoeken eten, een pannenkoekpakket of toegangskaartje voor een pretpark naar keuze. Heb jij ook een leuk idee? Doe dan snel nog mee wat inzenden kan nog tot 15 maart 2013 op www.pannenkoekdag.nl.

Met deze Allerhande voor Kids kunnen kinderen zelf ervaren hoé leuk kokkerellen is. En het is nog handig ook, want hoe meer kinderen bezig zijn met eten klaarmaken, hoe vaker ze open staan voor proeven en gezond eten. Met de Allerhande voor (én door) kids kunnen minikoks lekkere gerechtjes helemaal zelf maken. Het zit vol “gewone” recepten zoals Italiaanse gehaktballetjes, nasi goreng en pannenkoeken met appel. Maar er zijn ook recepten voor gerechten die vooral kinderen aanspreken. Denk aan wortelkoekjes en l3tt3r503p.

Op de speciale website zijn alle recepten heel handig stap voor stap uitgelegd. Het is een van de éérste kookwebsites die speciaal voor kinderen is ontworpen. De kinderrecepten worden met behulp van veel beeld en animaties uitgelegd. En met de handige kookvideo’s wordt het voor kinderen helemaal een fluitje van een cent om iets lekkers te maken! Verder zijn er online veel leuke extra’s te vinden, zoals de garde beat waarmee je heel ritmisch je beslag klopt!

Bij ons is deze Allerhande voor kids in ieder geval een hit. Toen ik hem vrijdag mee naar huis nam na het boodschappen doen, ging mijn dochter er gelijk iets lekkers uit zoeken. Diezelfde middag stonden we met z’n tweeën weer in de supermarkt om de ingrediënten in huis te halen voor de Spaghetti Bolognese die zij die avond wilde maken. En met succes! Haar zussen raakten ook aangestoken met het kookvirus en hielpen ook een handje. En omdat we toch lekker bezig waren, hebben we ook gelijk een heerlijke Tiramisu als nagerecht gemaakt. Ze hebben al besloten dat ze volgend weekend de gehaktballetjes gaan maken. En nu maar hopen dat de Albert Heijn vaker met zo’n kinderallerhande komt, want ik kan er wel aan wennen dat de kinderen elk weekend voor ons koken…

Tip: vanaf nu kunnen kinderen de nieuwe keukenmini’s verzamelen als je boodschappen doet bij de Albert Heijn. Van een schijfje citroen tot een stapelbare hamburger. Om naar hartenlust keukentje mee te spelen!

Vibrerende wekker???
Je hebt het misschien nog niet door, maar de huishoudbeurs is al lang niet meer die beurs van vroeger voor “goede” huisvrouwen. OK… je struikelt nog steeds over de trolleys, maar het is nu een beurs met mode, lifestyle en verzorging. En natuurlijk mogen de thema’s wonen en food niet ontbreken. Het is nu echt evenement waar je een dagje uit bent met je vriendinnen en je de nieuwste producten kan spotten, testen of kopen. Onze favorieten:

• Happy High Heels presenteert een zooltje dat het mogelijk maakt om pijnloos driemaal zo lang op hoge hakken te lopen. IDEAAL!
• Milka introduceert een nieuwe lekker-op-de-bank-zit-snack: Popcorn Snax. Dit is knapperig, gekarameliseerde popcorn overgoten met alpenmelkchocolade. Klinkt vreselijk fout voor de lijn maar oh zo lekker.
• De Wake-Up Vibe is een wekker met een vibrator. Ja, je leest het goed. Deze vibrerende wekker kan in het slipje gedragen worden ’s nachts, waardoor de dag met goede vibraties begint en je vast heerlijk ontspannen wakker wordt…

Win vrijkaarten
Wil jij ook samen met een vriendin naar de Huishoudbeurs en deze favoriete innovaties spotten? Dat kan! De Club van Slechte Huisvrouwen mag namelijk 5 vrouwen verwennen die elk 2 vrijkaarten wint zodat je lekker met je vriendin, zus, moeder of nicht op stap kan. Hoe kan je mee doen? Heel simpel: stuur een mailtje naar info@clubvanslechtehuisvrouwen.nl met je adresgegevens. Dit kan je doen t/m 12 februari 2013. Onder alle binnengekomen mails, verloten wij de kaartjes.